ကၽြန္ေတာ့္လက္ညိႇဳးကို ဆူးစူး၍ ေသြးထြက္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္ စူး႐ွစြာ ေအာ္လိုက္ၿပီး ညည္းညဴလ်က္ ႐ုတ္တရက္ လက္ကို ႐ုပ္လိုက္သည္။ အံ့ၾသစရာ မဟုတ္ပါ။ ဆူးႏွင့္ျပည့္ ေနေသာခ်ံဳပုတ္ကို ဥယ်ာဥ္ျခံေျမသံုး လက္အိတ္ကို မသံုးဘဲ အလုပ္လုပ္မိျခင္းေၾကာင့္ ဤကဲ့သို႔ ဆူးစူးျခင္းျဖစ္သည္။

ဆူးစူးေသာအနာက ပို၍ဆိုးလာၿပီး ေသြးလည္း ထြက္လာသည္။ သတိထားရေတာ့မည္။ ပတ္တီး႐ွာေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ ကယ္တင္ရွင္အေၾကာင္းကို အမွတ္မထင္ သတိရ ေတြးမိသည္။ စစ္သူရဲတို႔သည္ ဆူးပင္ႏွင့္ရက္ေသာ ဦးရစ္ကို သခင္ေယ႐ႈ၏ေခါင္းေပၚသို႔ အတင္းအဓမၼ ေဆာင္းေစသည္
(ေယာ ၁၉း၁-၃)။ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းက ဤမွ်နာက်င္မႈကို ခံစားရေစပါက ထိုဆူးဦးရစ္တစ္ခုလံုးေၾကာင့္ မည္မွ်နာက်င္ လိမ့္မည္နည္း။ ထိုနာက်င္မႈက ခႏၶာကိုယ္၏အစိတ္အပိုင္း တစ္ေနရာမွ်သာ။ ထိုမွ်မက ေက်ာေပၚသို႔ ၾကာပြတ္ႏွင့္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္း၊ လက္ေျခမ်ားကို သံခၽြန္ျဖင့္႐ိုက္ျခင္း၊ နံေဘးသို႔ လွံျဖင့္ ထိုးျခင္းမ်ားလည္း ခံရသည္။

သခင္ေယ႐ႈသည္ ခႏၶာသာမက စိတ္ဝိညာဥ္လည္း နာက်င္ခဲ့သည္။ ေဟ႐ွာယ ၅၃ အငယ္ ၅ တြင္ “ထိုသူသည္ ငါတို႔လြန္က်ဴးျခင္းအျပစ္မ်ား ေၾကာင့္ နာက်င္စြာ ထိုးျခင္း၊ ႏိွပ္စက္ျခင္းကို ခံရေလ၏။ ငါတို႔၏ၿငိမ္သက္ျခင္းခ်မ္းသာကို ျဖစ္ေစေသာ ဆံုးမျခင္းသည္ သူ႔အေပၚသို႔ေရာက္၍…” ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ ဤေနရာ တြင္ ေဟရွာယဆိုလိုေသာ “ၿငိမ္သက္ျခင္း” သည္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို “ခြင့္လႊတ္ျခင္း”ပင္ ျဖစ္သည္။ သခင္ေယ႐ႈသည္ သူ႔အား ထားႏွင့္ထိုးျခင္း၊ သံခၽြန္ျဖင့္ ႐ိုက္ျခင္း၊ ဆူးရစ္သရဖူကို ေဆာင္းေစျခင္း စသည္တို႔ကို သူကိုယ္တိုင္က ခြင့္ျပဳခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား ခမည္းေတာ္ဘုရားႏွင့္ ဝိညာဥ္ေရးရန္ၿငိမ္းျခင္း-ၿငိမ္သက္ျခင္း ရရွိေစရန္ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ္ေတာ္၏စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္း၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အတြက္ လိုလားေသာစိတ္ဆႏၵျဖင့္ အေသခံျခင္းတို႔သည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ႏွင့္ခမည္းေတာ္ ဘုရားတို႔အၾကား ဆက္ဆံေရး ေျပလည္ေစရန္ လမ္းခင္းေပးျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္က ကၽြႏု္ပ္အတြက္၊ သင့္အတြက္ သခင္အမွန္တကယ္ စြန္႔လႊတ္ အေသခံသြားေပးခဲ့သည္ဟု ဖြင့္ဆိုေဖာ္ျပသည္။ ADAM HOLZ