႐ုရွားႏိုင္ငံ၊ စိန္႔ပီတာဘတ္ရွိ ျပတိုက္တစ္ခုကို သြားေရာက္လည္ပတ္ကာ ရန္းဘရန္႔၏ “ေပ်ာက္ေသာသား” ပန္းခ်ီကားကို နာရီအေတာ္ၾကာ ဆင္ျခင္စဥ္းစားခဲ့ေၾကာင္း စာေရးဆရာ ဟင္နရီ ေနာ္ဝင္က ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပသည္။ ေန႔တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားသည့္အေလ်ာက္ အနီး႐ွိျပတင္းေပါက္မွ သဘာဝ အလင္းအေမွာင္ ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ ျခားနားသည့္ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ျမင္ရသကဲ့သို႔ စိတ္ခံစားမႈ မ်ဳိးကို ေနာ္ဝင္ ခံစားခဲ့ရသည္။ သားမိုက္အေပၚထားသည့္ ဖခင္တစ္ဦး၏ေမတၱာကို ပန္းခ်ီကားတစ္ခုစီက တစ္မ်ဳိးစီ ေဖာ္ျပေနသည့္အလား ျဖစ္ေနသည္။

၄ နာရီခန္႔အခ်ိန္တြင္ ပန္းခ်ီကားထဲ႐ွိ လူ႐ုပ္ ၃ ခုက ‘‘ေ႐ွ႕သို႔လွမ္းလာ’’သကဲ့သို႔ ေပၚလာသည္ဟု ေနာ္ဝင္ ေဖာ္ျပ ခဲ့သည္။ ႐ုပ္ပံုတစ္ခုမွာ ေပ်ာက္ေသာသားျဖစ္သည့္ ညီငယ္၏ အိမ္အျပန္ကို ေကာ္ေဇာနီခင္းၿပီး ႀကိဳဆိုလိုသည့္ ဖခင္၏ဆႏၵအေပၚ စိတ္နာသူ သားႀကီးျဖစ္သည္။ စင္စစ္ ေပ်ာက္ေသာသားသည္ မိဘ၏ေငြေၾကးဥစၥာမ်ားကို သံုးျဖဳန္းေပ်ာ္ပါးၿပီး မိသားစုအတြက္ နာက်င္မႈကိုျဖစ္ေစၿပီး အ႐ွက္ခြဲခဲ့သူ မဟုတ္ပါလား (လု ၁၅း၂၈-၃၀)။

အျခားပံုႏွစ္ပံုမွာ ထိုပံုဥပမာကို သခင္ေယ႐ႈ ေဟာေျပာေနစဥ္ ထိုေနရာ၌ ေရာက္႐ွိ ေနသည့္ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္သည္။ ၎တို႔သည္ သခင္ေယ႐ႈက ဆြဲေခၚေနသည့္ အျပစ္သားမ်ားအေၾကာင္းကို ေနာက္ကြယ္မွ တီးတိုးေရ႐ြတ္ေျပာေန သူမ်ား ျဖစ္သည္ (း၁-၂)။

သားငယ္၏ အက်ဳိးမဲ့အခ်ည္းႏွီးကုန္လြန္ခဲ့သည့္ ဘ၀၊ အျပစ္တင္ ကဲ႔ရဲ့ေနသည့္ အစ္ကိုႀကီးႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ၿပီးေနာက္တြင္ မည္သူ႔ကိုမဆို၊ လူတိုင္းကို သေဘာထားႀကီးစြာႏွင့္လက္ခံႏိုင္သူ ဖခင္ႀကီး၏ႏွလံုးသား၊ ဤပံုရိပ္အားလံုးတို႔တြင္ ေနာ္ဝင္ က သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္ျမင္ခဲ့သည္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ေကာ မည္သို႔နည္း။ ရန္းဘရန္႔ ၏ပန္းခ်ီကားတြင္ မိမိကိုယ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္ႏိုင္ပါသလား။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ႐ွင္ေယ႐ႈေျပာခဲ့ေသာ ပံုဥပမာတိုင္းသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏အေၾကာင္းမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ MART DEHAAN