ဆရာႀကီးဘီလီဂေရဟမ္ႏွင္႔ ကပ္လ်က္ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္ရန္ အခြင္႔အေရးရခဲ႔ခ်ိန္ကို ကၽြႏု္ပ္မေမ႔ႏိုင္ပါ။ ကၽြႏု္ပ္ဂုဏ္ယူမိေသာ္လည္း သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္ေသာ မည္သည့္ စကားကို ေျပာရမည္နည္းဟု စိုးရိမ္ခ့ဲသည္။ သူ၏အမႈေတာ္ေဆာင္သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ မည္သည့္အရာကို သူအႏွစ္သက္ဆံုးနည္းဟု ေမးကာ စကားစ လိုက္လွ်င္ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္မည္ဟု ကၽြႏု္ပ္ေတြးၿပီး ေမးလိုက္ကာ သမၼတႀကီးမ်ား၊ ဘုရင္၊ဘုရင္မႀကီးမ်ားႏွင္႔ သိကၽြမ္းရခြင္႔လား၊ ကမာၻတစ္ဝန္းတြင္ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ဧဝံေဂလိ ေဟာေျပာရျခင္းမ်ားလား ဟု ျဖစ္ႏိုင္ေျခအေျဖ မ်ားကိုလည္း အဆိုျပဳမိသည္။

ကၽြႏု္ပ္စကားမဆံုးမီပင္ ဆရာႀကီးက ကၽြႏု္ပ္ကို တားၿပီး မဆိုင္းမတြ ေျဖသည္။ ‘‘သခင္ေယ႐ႈနဲ႔ မိတ္သဟာယ ဖြဲ႔ျခင္းပဲ။ သခင္ရဲ႕မ်က္ေမွာက္ေတာ္ကို ခံစားရဖို႔၊ သူ႔ရဲ႕ ပညာေတာ္ကို ခံယူရိတ္သိမ္းဖို႔၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ပို႔ေဆာင္ လမ္းျပဖို႔၊ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္အႏွစ္သက္ဆံုး၊ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းပါပဲဗ်ာ’’ တဲ႔။ ထိုစကားကို ကၽြႏု္ပ္ ခ်က္ျခင္း ယံုလုိက္ၿပီး ၎သည္ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ဆင္ျခင္စရာျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဆရာႀကီး၏အေျဖႏွင္႔ တူလိုျခင္းက ကၽြႏု္ပ္အတြက္ စိန္ေခၚမႈျဖစ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။

မည္သည့္အရာႏွင္႔မွ် ယွဥ္၍မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သခင္ေယ႐ႈကို သိျခင္း ပညာသည္ အလြန္ျမတ္ေၾကာင္း (ဖိ ၃း၈)၊ ၎သည္ သူ၏အျမတ္ဆံုးေသာ ေအာင္ျမင္မႈ အျဖစ္ သူမွတ္ယူေၾကာင္း ႐ွင္ေပါလုေရးသားခဲ႔စဥ္က အထက္ေဖာ္ျပပါအခ်က္သည္ သူ၏စိတ္ထဲ၌ ႐ွိေနခဲ႔လိမ္႔မည္။ သခင္ေယ႐ႈႏွင္႔ မိတ္သဟာယဖြဲ႕ရန္ အေရးက ကၽြႏု္ပ္တုိ႔အလုိခ်င္ဆံုး အျမင္႔ဆံုး ပန္းတိုင္ျဖစ္လွ်င္ အသက္တာမည္မွ် ႂကြယ္ဝလုိက္ မည္ကို စဥ္းစားသာ ၾကည့္လိုက္ပါေလ။ JOE STOWELL