ကျွန်မ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က အမေသည် ဧည့်ခန်းနံရံပေါ်၌ နှစ်အတော်တန်ကြာအောင် စွဲထင်နေသော နံရံဆေးပန်းချီတစ်ခု ရေးဆွဲခဲ့သည်။ ဘေးတစ်ဘက် တစ်ချက်တွင် ပြိုလဲနေသော ကျောက်တိုင်များ၊ ကြွေမွနေသော အုတ်မြစ်များ၊ ကျိုးပဲ့နေသောရုပ်တုများနှင့် ပျက်စီးနေသော ဂရိဘုရားကျောင်းပုံဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါစွာ လှပခဲ့သော Hellenistic (ဘီစီ ၄ရာစုမှ ၁ရာစုနှစ်က ဂရိစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ) ဗိသုကာလက်ရာများကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့ကိုအဘယ်အရာက ဖျက်ဆီးပစ်သနည်းဟု မြင်ယောင်တွေးကြည့်မိသည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ခေတ်တစ်ခါက အရှိန်အဝါဖြင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားခဲ့သော ယဥ်ကျေးမှု၏ပြိုကျပျက်စီးမှုအဖြစ်ဆိုးသည် ‘အတွင်းမှလှိုက်စားခြင်းကြောင့်’ ဟု စတင်လေ့လာရသောအခါ ကျွန်မ၏သိချင်စိတ်ပိုတိုးလာတော့သည်။

ယနေ့ ကျွန်မတို့၏ဝန်းကျင်၌ တွေ့မြင်နေရသော ညစ်ညမ်းသောအပြစ်ဒုစရိုက်များ၊ အပျက်အစီးများက စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဘုရားသခင်ကိုငြင်းပယ်နေသောလူမျိုးနှင့် တိုင်းနိုင်ငံများကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်နေရကြောင်း လက်ညိုးထိုးကာ ကြိုးစားပြီး ရှင်းပြနေခြင်းက သဘာဝကျပါသည်။ သို့သော် မိမိအတွင်းပိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့စစ်ဆေးရန် မလိုအပ်ပေဘူးလား။ မိမိ၏နှလုံးသားကို အတွင်းကျကျမကြည့်ဘဲ၊ မစစ်ဘဲ အခြားသူများကို အပြစ်ပြုသောလမ်းမှ ပြန်လှည့်ရန် ပြောတတ်သော သူတော်ကောင်း‌ယောင်ဆောင်မှုနှင့် ပတ်သက်ပြီး နှုတ်ကပတ်တော်မှ ကျွန်မတို့ကို သတိပေးထားသည် (မ ၇:၁-၅)။

ဆာလံကျမ်း အခန်းကြီး ၃၂ သည် မိမိအပြစ်ကိုပြန်မြင်ပြီး ဝန်ခံရန် ကျွန်မတို့ကို တိုက်တွန်းထားသည်။ မိမိအပြစ်ကိုမြင်ပြီး ၀န်ခံမှသာလျှင် အပြစ်တရားမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် စစ်မှန်သောနောင်တ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ခံစားရရှိမည်ဖြစ်သည် (:၁-၅)။ ဘုရားရှင်ပေးသနားတော်မူသော ပြီးပြည့်စုံသောခွင့်လွတ်ခြင်းကို သိရခြင်းအတွက်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်လျက် အပြစ်နှင့် ရုန်းကန်နေရသူများကို ဤမျှော်လင့်ခြင်းအကြောင်းဝေမျှနိုင်ပါသည်။