၁၉ ရာစု ကဗျာဆရာနှင့် စာပေပညာရှင် ဂျရတ် မန်လေ ဟော့ပ်ကင်းစ် (Gerard Manley Hopkins)၏ “ဘုရားသခင်၏ကြီးမြတ်မှု”(God’s Grandeur)အမည်ရှိ ၁၄ ကြောင်းကဗျာတွင် ဖန်ဆင်းခြင်း၌ “ဘုရားသခင်၏ကြီးမြတ်မှု”များ ပြည့်နှက်စွာ “အားဖြည့်ထားခြင်း”ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ချီးမွမ်းဂုဏ်ပြုထားသည်။ ဟော့ပ်ကင်းက ဘုရားသခင်၏အံ့မခန်းဘုန်းတော်သည် “လှုပ်ယမ်းလိုက်သော သတ္တုပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အလင်းရောင်ကဲ့သို့” တောက်ပလျက်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏အလှတရားသည် ဤမျှထင်ရှားတောက်ပနေပါလျက်နှင့် လူများစွာတို့ အဘယ်ကြောင့် သတိမထားမိဘဲ လွဲချော်နေကြသနည်း။ လူသားဘဝတွင် အရာရာကို “လူ၏အညစ်အကြေး”၊ “လူ၏အနံ့အသက်”များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသောကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဟော့ပ်ကင်းက အကြောင်းပြခဲ့သည်။

ဆာလံကျမ်း ၁၀၄ သည်လည်း ဖန်ဆင်းခြင်းလောကရှိ ဘုရားသခင်၏တင့်တယ်ခြင်းကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ဆာလံဆရာက ဘုရားသခင်သည် “ဘုန်းတန်ခိုးအာနုဘော်နှင့် တန်ဆာဆင်”လျက်(:၁)၊ လေ၊ မီးလျှံ (:၄)၊ မိုးချိန်းသံနှင့် လှိုင်းတံပိုးများ (:၇)၊ ရေ၊ မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်များတွင် (:၁၀-၁၆)၊ သူ၏တင့်တယ်ခြင်း၊ တန်ခိုးတော်နှင့် ဂရုစိုက်စောင်မမှုတို့ကို ထင်ရှားစွာ သရုပ်ဖော်ပြသသည်ဟု ရေးသားခဲ့သည်။

ကျွန်မတို့ အစဥ်သတိထားမိသည်ဖြစ်စေ၊ မထားမိသည်ဖြစ်စေ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည့် ရေတွက်မကုန်နိုင်သော ဆုကျေးဇူးများ (:၁၅) သည် “ထာဝရဘုရား၏ဘုန်းတော်” (:၁၃)ကို ညွှန်ပြနေသည်။ ဟော့ပ် ကင်းက သူ၏ကဗျာတွင် လူသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို မမြင်နိုင် လောက်အောင် မျက်စိကွယ်နေသည့်တိုင် ကိုယ်တော်ကောင်းမြတ်ခြင်းကြောင့် အရာခပ်သိမ်း၏နက်ရှိုင်းရာ၌ “အဖိုးတန်ဆုံးသော လန်းဆန်းမှုတို့သည် အမြဲရှင်သန်နေဆဲ” ဖြစ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ အကယ်၍ ကျွန်မတို့သည် ခေတ္တရပ်နားကာ ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ပါက မိမိတို့ “အသက်ရှင်သမျှ ကာလပတ်လုံး” (:၃၃) ဘုရား သခင်၏ အလှတရားနှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းကို မြင်တွေ့ရန်၊ ယုံကြည်ရန်နှင့် ချီးမွမ်းရန် မ‌ရေတွက်နိုင်သည့် အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိနေပါသည်။