လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုအောက်တွင် ဘဝအမှောင်ခြမ်း၏အမှတ်တရများဖြင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော တောင်အာဖရိကမှ လူမည်းဓမ္မပညာရှင်တစ်ဦးဝေမျှသည့်အကြောင်းအရာကို စာရေးဆရာ Richard Mouw(ရစ်ချက်မောင်း)မှ ပြန်ပြောပြသည်။ ထိုဆရာက အာဖရိကမှ ကလေးတစ်ဦးအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုကလေး၏ဆရာမက ‘“မှတ်ဉာဏ် ဆိုတာဘာလဲ” ဟုမေးရာ၊ ကလေးက စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ “မှတ်ဉာဏ်ဆိုတာ ကျွန်မ မေ့ပျောက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးတဲ့အရာပဲ”ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ကလေးထံမှ ထွက်လာသောစကားဖြစ်သည်။ သူမ၏အတိတ်တွင် သူမပြန်မတွေးချင်သောအရာများစွာရှိသဖြင့်၊ ကောင်းသောအရာများကိုသာ သူမှတ်မိလိုသည်။

လူများစွာက မမေ့နိုင်ဟုထင်ရသော ကြောက်စရာ(အမှတ်တရ)အမာရွတ်များကို သယ်ပိုးထားကြသည်။ သို့သော် ထိုကလေး၏အတွေးက မျှော်လင့်ခြင်းကို ပေးသည်။ ပိုကောင်းသောအရာများကို မှတ်မိရန် သင်ယူပါက၊ ထိုအမှတ်တရများသည် နာကျင်စရာအတိတ်မှရှေ့ဆက်ရန် ခွန်အားဖြစ်စေပါသည်။ ဆာလံ ၄၂ တွင် ဆာလံဆရာသည် အသက်လုပြေးနေသော သမင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ “ထိုအခြင်းအရာကို ငါအောက်မေ့၍နေစဉ်တွင်၊ ငါ့စိတ်နှလုံးသည် ကြေကွဲလျက်ရှိ၏။ အကြောင်း မူကား၊ ငါသည် လူစုများနှင့် ပေါင်းဖော်လျက်၊ ရွှင်လန်းခြင်းအသံ၊ ထောမနာပြုခြင်းအသံတို့ကို ပြိုင်ဆို၍၊ ဓမ္မပွဲခံသောလူစုများနှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ သွားလှလေပြီ”(:၄)ဟုပြောထားသည်။

ဆာလံဆရာ၏ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သည့်အမှတ်တရများက နာကျင်မှုများကြားတွင်ပင် ကိုယ်တော်ကိုချီးမွမ်းရန် အားပေးခဲ့သည်။ “အိုငါ့ဝိညာဉ်၊ သင်သည်
အဘယ်ကြောင့် ညှိုးငယ်သနည်း။ ငါ့အထဲမှာအဘယ်ကြောင့် မငြိမ်မဝပ်ရှိသနည်း။ ဘုရားသခင်ကို မျှော်လင့်လျက်နေလော့။ ငါ့ကို ကယ်တင်တော်မူသောအရှင်၊
ငါကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ငါချီးမွမ်းထောမနာပြုရလေအံ့သတည်း” (:၅)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဘုရားသခင်သည် မည်သူဖြစ်သည်၊ ထို့အပြင် ကျွန်ုပ် တို့သည် သူ့၏လူမျိုးဖြစ်သည်ကို မှတ်မိနေခြင်းက မမေ့နိုင်လောက်အောင် နာကျင် စေသည့်အတိတ်မှ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါသည်။