၁၈၄၈ ခုနှစ်တွင် အင်ဂျင်နီယာ ချားလ်စ်အလစ်ထ်ဂျူနီယာ (Charles Ellet Jr.)သည် နိုင်ယာဂရာရေတံခွန်‌ ချောက်နက်ကိုဖြတ်၍ ပထမဆုံးတံတား မည်သို့စတင်တည်ဆောက်ရမည်ကို စဉ်းစားမရဖြစ်ခဲ့သည်။ မြစ်ကို ဖြတ်၍ သံကြိုးမည်သို့ချရမည်နည်း။ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ချားလ်စ်သည် စွန်လွှတ်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အမေရိကန်ဆယ်ကျော်သက် ဟိုမန်ဝေါ့လ်ရှ်(Homan Walsh)၏စွန်သည် မြစ်တစ်ဘက်ကမ်း ကနေဒါနိုင်ငံ၌ ဆင်းသက်သွားခြင်းကြောင့် ၅ ဒေါ်လာ အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။ ဟိုမန်၏စွန်ကြိုးကို သစ်တစ်ပင်တွင် ချိတ်ကာ၊ မြစ်ကိုဖြတ်ပြီး ပေါ့သောကြိုးတစ်ချောင်းကို နောက်ပြန် ဆွဲခဲ့သည်။ ထိုနောက် လေးသောကြိုး၊ ထို့နောက် ပို၍လေးသောဝိုင်ယာကြိုးများ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် နေရာချနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအရာသည် နိုင်ယာဂရာရေတံခွန်ကြိုးတံတားတည်ဆောက်ခြင်း၏ သေးငယ်သောအစပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

တံတားတည်ဆောက်ရာ၌ ကြုံရသည့်စိန်ခေါ်မှုများနှင့် မင်္ဂလာမရှိသော အစပြုခြင်းများက ဗာဗုလုန်ကျွန်ခံရာ ဘဝမှ ပြန်လွတ်လာပြီးနောက် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် လုပ်ဆောင်သူများ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် အရာများကို ထင်ဟပ်ဖော်ပြနေသည်။ မည်သည့်အရာမျှ ဘုရားသခင်၏အလုပ်ကို ဖျက်ဆီး၍မရကြောင်း သတင်းစကားနှင့်အတူ “ဤအမှုသည် (ငါ့)ဝိညာဉ်အားဖြင့်(ဇာ ၄:၆)ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ပရောဖက်ဇာခရိအား နှိုးဆော်ခဲ့သည်။ အရင်ဗိမာန်၏ဘုန်းကို မြင်ဖူးသူအချို့က ပြန်လည် တည်ဆောက်သော ဗိမာန်နှင့် အရင်ဗိမာန်ကို နှိုင်းယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်မည်ကို (ဧဇ ၃:၁၂) စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်က “အမှုငယ်ပြုသောနေ့ရက်ကိုမထီမဲ့မြင်” မပြုသင့်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်သည် လုပ်ငန်းစတင်သည်ကို မြင်ရ၍ “ဝမ်းမြောက်” (:၁၀)လိမ့်မည်ဟု ဇာခရိကို အားပေးခဲ့သည်။

ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသောတာဝန်များသည် အရေးမပါ ဟုထင်ရသော်လည်း၊ သူ၏ကြီးမြတ်သောအမှုတော်များကို ပြီးမြောက်ရန် ကိုယ်တော်သည် စွန်ကြိုးများကဲ့သို့ သေးငယ်သောအရာများကို အသုံးပြုကြောင်းသိရှိခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ အားယူရဲရင့်နိုင်ပါသည်။