ဘုန်းတော်ကြီးလောရန့်စ်၏လက်ရာဖြစ်သည့် The Practice of the Presence of God (ဘုရားသခင်၏မျက်မှောက်တော်၌ ကျင့်ကြံနေထိုင်မှု)စာအုပ်ကို ၁၆၉၂ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံးပုံနှိပ်ခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်တွင် သူ၏နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများထဲသို့ ဘုရားသခင်အား မည်သို့ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ မြက်ခင်းရိတ်၊ အစားအစာဝယ်၊ လမ်းလျှောက်ထွက်ကာ ခွေးကျောင်းခြင်း စသည်ဖြင့် ပြုလေရာရာ၌ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကိုရှာရန် ဘုန်းတော်ကြီး လောရန့်စ်၏စကားများက ကျွန်တော် တို့အား ယခုတိုင်စိန်ခေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ခွေးလေးဝင်းစတန်ကို ကျွန်တော်နေ့စဥ်ကျောင်းရာ၊ ကျွန်တော် ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ဝင်းစတန်ကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဝင်းစတန်က လျှောက်အနံ့ခံရန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ မကြာခဏရပ်နားချိန်က ပိုများသဖြင့် ၎င်းကို “လမ်းလျှောက်ချိန်”ဟု ပြောခြင်းက ပိုပြောနေသလိုပင်။ ဘဝ၌ ရှေ့ဆက်နိုင်မှုနှေးကွေးနေခြင်းကို စိတ်မတင်မကျဖြစ်နေမည့်အစား မကြာမီက အမြင်ကို ပြောင်းလျက်၊ ထိုအခိုက်အတန့်များကို ဘဝသည် ခွေးကျောင်းလမ်းလျှောက်ချိန်နှင့် တူကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်အောင် သတိပေးချက်အဖြစ် ရှုမြင်ရန် ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်တော် ဆုတောင်းမိသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ဘဝတွင် မျှော်လင့်မထားသော အနှောင့်အယှက်များအပါအဝင် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင် ဘုရားကို သစ္စာ ရှိရှိနာခံပါက ဘုရား၏အတူပါရှိပေးနေမှုကို ကျွန်တော်တို့ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

သုတ္တံကျမ်း ၆ တွင်၊ ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် ပုရွက်ဆိတ်၏ နေ့စဉ်နှိမ့်ချမှုဥပမာအားဖြင့် “အချင်းလူပျင်း၊ ပရွက်ဆိတ်ထံသို့သွား၍၊ သူ၏အပြုအမူတို့ကို ဆင်ခြင်သဖြင့် ပညာရှိစေလော့”ဟု (:၆) သစ္စာရှိရှိ လုပ်ဆောင်ရန် ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် ပုရွက်ဆိတ်များကို နေ့စဉ် စိတ်ရှည်သောလုပ်သားအဖြစ် ခိုင်းနှိုင်းထားသည် (:၇-၈)။

ဘုရားသခင်နှင့်ကျွန်တော်တို့၏မိတ်သဟာယဖွဲ့မှုကို ဘုရားကျောင်းတက်၊ ဘုရားနှင့်အချိန်ယူစသည်ဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအချိန် သတ်မှတ်ရုံမျှနှင့် ကန့်သတ် ထားရန် မလိုအပ်ပါ။ ၎င်းအစား ကျွန်တော်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိရှိနာခံလျှင် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်တို့အား သူ၏အံ့ဩဖွယ်လက်ရာများကို နေ့ရက်စဉ်တိုင်းတွင် မြင်တွေ့စေမည်ဖြစ်သည်။