ဗစ်တိုးရီးယားခေတ်မှ ကဗျာဆရာမ Christina Rosetti(ခရစ္စတီးနားရိုဆက်တီ)၏ “A Better Resurrection” “ပိုမိုကောင်းမွန်သောရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း”ဟူသည့် နာကျင်ဆွတ်ပျံ့ဖွယ် ကဗျာတစ်ပုဒ်၌ “မျက်လုံးများကို ပင့်မျှော်ကြည့်လည်း ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် မှုန်ဝါးနေ၍၊ ထာဝရတည်သောတောင်တန်းများကို မမြင်ပြီ”။ …“မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကိုမှ မခံစားမိဘဲ ထုံထိုင်းလျက်”ဟူ၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ခံစားရချိန်၌ မျှော်လင့်ခြင်းကို ကြိုးစားရှာဖွေကြောင်း ရေးသားခဲ့သည်။ သို့သော် ရိုဆက်တီသည် သူမ၏စိတ်ပျက်ဖွယ် ခံစားချက်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်၌ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပြညွှန်သည့် “ဖူးပွင့်စပန်းနှင့် စိမ်းလန်းမှု”တို့က သူမ၏ ဘဝကို ပြန်လည်အသစ်ဖြစ်စေသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း “အသက်တာအသစ်ဖြင့် ထမြောက်လိမ့်မည်”ဟု ဝန်ခံလျက် “အိုသခင်ယေရှု၊ ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ ထမြောက်တော်မူပါ”ဟု ဆုတောင်းခဲ့သည်။

ရှင်ပေါလုကလည်း ကောရိန္သုသြဝါဒစာဒုတိယစောင်၌ “… အသက်မလွတ်နိုင်ဟုထင်ရ၍ မခံနိုင်အောင် အတိုင်းထက်အလွန်လေးသော ဆင်းရဲဒုက္ခခံရကြောင်း”ကို ဖော်ပြခဲ့သည်(၁:၈)။ သို့သော် “သေသောသူတို့ကို ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်”၌သာ မျှော်လင့်ချက်ကို ရှာဖွေရန် ထိုစိတ်ပျက်ခြင်းထဲမှ သူသင်ယူခဲ့ရသည်(၁:၉)။ ထို့ပြင် မပြည့်စုံသေးသော “မြေအိုးများ”ဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုယ်ခန္ဓာ၌ သတင်းကောင်း၏မျှော်လင့်ချက်ကို သယ်ဆောင်သော အခါ၊ “တန်ခိုးတော်၏ဂုဏ်သရေသည် ငါတို့နှင့်မဆိုင်၊ ဘုရားသခင်နှင့်ဆိုင်”ကြောင်းကို(၄:၇) ဖွင့်ပြလျက် ခရစ်တော်၏ထမြောက်ခြင်းအသက်နှင့် မျှော်လင့်ချက်သည် ထွန်းလင်းထင်ရှားကြောင်း သူသိရှိခဲ့သည်။

ရိုဆက်တီ၏ကဗျာ၌လည်း ဤအပြောင်းအလဲကို တွေ့ရှိရသည်။ ကြေကွဲနှလုံးသားကို ဘုရားရှင်ထံ အပ်နှံလျက်၊ “အရှင်ဘုရင်အတွက်” ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ကျိုးပဲ့ကြွေမွနေသော ဘဝအပိုင်းအစများကို “မီးထဲပစ်ချ” ဆက်ကပ်ကာ၊ ပုံသွင်းပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သူမ၏ကဗျာကို “အို ရှင်ယေရှု၊ ကိုယ်တော်အား စေ့စေ့ဖူးမျှော်ပါ၏”ဟူ၍ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။