ကျွန်မအကျဉ်းအကြပ်နှင့်တွေ့ပြီ။ ကျွန်မရေးနေသော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း စာမူလေး တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ကျွန်မ၏စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ခမ်းခြောက်သွား၍၊ “ကိုယ်တော် ကျွန်မဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”ဟု ဆုတောင်းလိုက်သည်။ ထိုနောက် လမ်းလျှောက်ခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏တီထွင်ကြံဆနိုင်မှုစွမ်းရည် ၆၀% ပို၍ထွက်ပေါ်လာကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိချက်တစ်ခုကို သတိရမိလိုက်သဖြင့်၊ အိမ်အနောက်ဘက်ရှိ လူသွားလမ်းကျဥ်းလေးသို့ ဆင်းသွားပြီး လမ်းလျှောက်ကာ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်စကားပြောနေသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်ကြာပြီးနောက် လန်းဆန်းလာပြီး၊ ကွန်ပြူတာရှေ့ပြန်ထိုင်ကာ ကျွန်မ၏ စာမူလေးကိုအပြီးသတ်နိုင်တော့သည်။

၄ ရာ ၄:၁၈-၃၅ တွင် ရှုနင်မြို့သူမိန်းမက သူမ၏သား သေဆုံးသွားသဖြင့် အကူအညီတောင်းခံရာ၊ ဧလိရှဲနှင့်သူ၏ကျွန် ဂေဟာဇိတို့၏ တုံ့ပြန်ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အကြောင်းကို ဖတ်ရှုရသည်(၄:၂၀-၃၅)။ ဧလိရှဲညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း (:၂၉)၊ ဂေဟာဇိသည် သူငယ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောင်ဝှေးကို တင်လိုက်သည် (:၃၁)။ ဧလိရှဲက ဆုတောင်းသည်။ ထို့နောက် သူငယ်၏အပေါ်မှာ အိပ်ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ဧလိရှဲသည် အခန်းထဲမှာ စင်္ကြံသွားပြီးလျှင် ချဉ်းပြန်၍ သူငယ်အပေါ်မှာ ကိုယ်ကို လှန်သဖြင့် သူငယ်သည်… မျက်စိဖွင့်၏” (:၃၅)။

ဧလိရှဲ အဘယ့်ကြောင့် “ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်သည်”၊ သူဘာများ စဉ်းစားနေသည်တို့ကို ကျမ်းစာ၌ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ သို့သော် ဧလိရှဲဆုတောင်းသည့်အခါ အဖြေမရသော်လည်း သူသည် လက်မလျော့ခဲ့ကြောင်း ကျွန်မတို့သိရသည်။ အရေးကြုံလာသည့်အခါ ဘုရားသခင်ထံ သူဆုတောင်းခြင်းကို ထင်ရှားစွာ တွေ့ရသည်။

အကြပ်အတည်းကြုံပြီး လမ်းဆုံးရောက်နေသည့်အနေအထားတွင် သင်ဘာလုပ်မည်နည်း။ “လမ်း‌လျှောက်ရင်း ဆုတောင်း” ဟူသည့်အချက်က အသင့် ရှိနေသည်။ ခြံထဲဆင်းလမ်းလျှောက်သည်ဖြစ်စေ၊ အိမ်ထဲ၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်သည်ဖြစ်စေ လိုအပ်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေချိန်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပြေလည်စေမည့် အဖြေကို ဆောင်ယူလာမည်ဖြစ်သည်။