ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်အနီးတွင် ကျော်ကြားသည့် ဥယျာဥ်တစ်ခုရှိပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့စောင့်ရှောက်ထားသည့် သူငယ်လေးနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့မကြာခဏ ထိုနေရာသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြသည်။ သူအကြိုက်ဆုံးနေရာမှာ ကလေးကစားကွင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဝင်ပေါက်တံခါးငယ်လေးမှာ သူပြေးဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်မူ လေးဘက်ထောက်၍ ငုံ့ဝင်ရသည်။ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းရန် ကျွန်တော်က ဒူးထောက်ကာ ကိုယ်ကိုတွန့်လိမ်ပြီး ထိုတံခါးလေးမှ ဝင်သော အခါ သူရယ်တော့သည်။

ထိုဝင်ပေါက်တံခါးလေးက မဿဲ ၁၈ မှ သခင်ယေရှု ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပေးသောသင်ခန်းစာကို သတိရစေသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူငယ်တစ်ဦးကိုခေါ်ပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ မည်သူဝင်ရောက်ရမည်ကို ရှင်းပြခဲ့သည် (:၂)။ သခင်ခရစ်ဝောာ်၏ခေတ်က ကလေးသူငယ်ဖြစ်ခြင်းသည် အရေးမပါခြင်း၊ လျစ်လျူရှုခံရခြင်းကို အထင်းသားပြနေသည့်ဥပမာဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏အသိမှတ်ပြုခံလိုစိတ်၊ တန်ခိုးအာဏာနှင့် လွှမ်းမိုးမှုကို ရှာဖွေလိုခြင်းကို မီးမောင်းထိုးဖော်ပြရန် ဤဥပမာကို သခင်ယေရှု အသုံးပြုခဲ့သည်။

စင်စစ် သခင်ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား တစ်ဖန် ကလေးသူငယ် ဖြစ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အား အစေခံသူများ၏အမှတ်လက္ခဏာကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ အထင်ရှားဆုံးလက္ခဏာမှာ နိမ့်ပါးသည့်အနေအထားကို ယူပြီး၊ အခြားသူများအား အစေခံသည့်(:၄) နှိမ့်ချခြင်းဖြစ်သည်။

နှိမ့်ချခြင်းသည် အလိုအလျောက် ဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကလေးကစားကွင်း၏တံခါးငယ်လေးက ကျွန်ုပ်တို့အား သတိပေးနေသည်။ သို့ငြားလည်း သခင်ယေရှုကို ယုံကြည်သူများသည် ဤကဲ့သို့နှိမ့်ချရပါမည်။ “မိမိအသရေကို စွန့်၍ အစေခံကျွန်၏သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်လျက် လူကဲ့သို့သောအဖြစ်”ဖြင့် ခံယူအသက်ရှင်ရန် စံနမူနာပြခဲ့သော ကယ်တင်ရှင်နောက်‌တော်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ လိုက်‌လျှေက်ရပေမည်(ဖိ ၂:၇)။