ကျွန်မ၏မိတ်ဆွေ အဲလက်စ်သည် စာအုပ်များတည်းဖြတ်ပေးသည့်အယ်ဒီတာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊စာရေးသူတစ်ဦး၏ဒေါသနှင့်ပို့လာမည့်အီးမေးလ်စာ ရောက်လာ မည်လားဟု စိုးရိမ်လျက် သူ၏အီးမေးလ်အဝင်ကို စစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်အပ်လာသူတစ်ဦး၏လက်ရေးစာမူကိုတည်းဖြတ်ပေးပြီး၊ (ပုံနှိပ်ရန်ကိစ္စကို) ထင်ရှားသော စီးပွားရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် လပေါင်းများစွာ စီစဥ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ကုမ္ပဏီပြဿနာများကြောင့် ထုတ်ဝေသူက စာအုပ်ထုတ်မည့် ကိစ္စကို ရပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့၍ ထိုသတင်းဆိုးကို စာရေးသူထံ အီးမေးလ်ပို့ပြီးနောက် အဲလက်စ် သည် မိမိကိုယ်ကို မပြိုလဲအောင် အားတင်းနေရသည်။
တစ်ပတ်ကြာမှ စာရေးသူက “ဘယ်လိုစကားလုံးတွေနဲ့တုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာ အရင်စဉ်းစားချင်လို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းစာမပြန်ခဲ့တာ”ဟု ပြန်စာ၌ ရေးခဲ့သည်။ သူစိတ်ပျက်မိကြောင်းပြောပြီး၊ ထုတ်ဝေသူမှ ပြဿနာကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသင့်ကြောင်း သူ၏အမြင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။
စာရေးသူ၏ပညာရှိရှိ၊ ချင့်ချိန်တုံ့ပြန်ပုံက ကျွန်မစိတ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ တို့ထိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် ကျွန်မတို့ မည်သို့ပြောဆိုဆက်ဆံသင့်ကြောင်း သမ္မာကျမ်းစာ၏ဖော်ပြချက်ကို သူ၏သဘောထားက ထင်ဟပ်ပြသည်။ တမန်တော်ယာကုပ်က စကားများကြောင့် အလွယ်တကူ အပြစ်ပြုမိနိုင်သဖြင့် “[ကျွန်မတို့၏] လျှာကို ချုပ်တည်း”ရန် ပြောထားသည်(ယာ ၁:၂၆၊ ၃:၅-၆)။ တစ်ဘက်စကားကို နားထောင်ရန် ကျွန်မတို့ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်ရပါမည်(၁:၁၉)။ သို့မှသာ အခြားသူကို ကျွန်မတို့နားလည်နိုင်မည်၊ ပြောမည့်စကားကို ရွေးချယ်နိုင်မည်၊ ဒေါသဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် လိုမလိုကို စဉ်းစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
စကားပြောဆိုရာတွင် ချုပ်တည်းနိုင်ခြင်းသည် အပြစ်ကို ရှောင်ကြဥ်နိုင်အောင် မစပြီး၊ သမ္မာကျမ်းစာအားဖြင့် အသက်တာပြောင်းလဲစေရန် ကူညီသည် သာမက(:၂၁)၊ ထိုစိတ်သဘောသည် သနားတတ်သော၊ ကျေးဇူးပြုတတ်သော၊ စိတ်ရှည်၍၊ ကရုဏာကြွယ်ဝသော ဘုရားသခင်ကို(ဆာ ၁၀၃:၈) အခြားသူများ မြင်အောင် ထင်ဟပ်ပြသည်။ မိမိ၏ စကားများနှင့် နှုတ်ဆိတ်မှုများဖြင့် နှစ်သက်ဖွယ်ဘုရားသခင်၏ပုံစံငယ်များဖြစ်ကြပါစို့။
