“ဖေဖေ ခေါင်းကိုက်တယ်” “ဖေဖေ၊ အရမ်းအေးတာပဲ” “ဖေဖေ၊ ခြေဖဝါးကို ပွတ်ပေးလို့ရမလား”။

မကြာမီက ကျွန်ုပ်၏ဆယ်ကျော်သက်သမီးငယ်သည် အဖျားကြီးပြီး ချမ်းတုန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသက်သာလာအောင် ကျွန်တော်ပြုစုပေးရန် သူမလိုလားသည်။ သို့သော် သူမအလိုလားဆုံးဆန္ဒမှာ ကျွန်တော့်ကို သူ့ဘေး၌ ရှိစေလိုခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို အရေးပေါ်ဌာနသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဆရာဝန်က “ဗိုင်းရပ်စ်”ဟုပြောသည်။ ရောဂါကို တွန်းလှန်ရုံမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှမတတ်နိုင်။

ထိုနေ့က နေမကောင်းဖြစ်နေသော သမီးနှင့်နာရီပေါင်းများစွာ ကျွန်တော် အတူရှိနေခဲ့သည်။ သူ့ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ဆေးတိုက်ပေးသည်။ သူမကို အလွန်သက်သာစေချင်သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ကျွန်တော်၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် “ခက်ခဲလိုက်တာ”ဟု ညည်းမိသည်။ မှန်ပါသည်။ ဝေဒနာခံစားနေရသူနှင့်ထိုင်ပြီး သူတို့၏နာကျင်မှုကို အနီးကပ် မြင်နေရခြင်းက အမှန်ပင် ခက်လှသည်။

ယောဘ၏မိတ်ဆွေများသည် သူ၏ဝေဒနာကို အနီးကပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ဤလူသုံးယောက်သည် အများအားဖြင့် မျှတစွာ စဥ်းစားရှုမြင်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ယောဘအပေါ် ညံ့ဖျင်းစွာ ဆက်ဆံမှုကြောင့် ဝေဖန်ခံခဲ့ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် “ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ယောဘနှင့်အတူ မြေပေါ်မှာထိုင်၍၊ သူသည် ပြင်းစွာသောဆင်းရဲခံရကြောင်းကို သိမြင်လျှင်၊ အဘယ်သူမျှ စကားမပြောမဆိုဘဲ နေကြ၏”(ယောဘ ၂:၁၃)။

မိမိချစ်ရသူတစ်ဦးက နာကျင်ခံစားနေရသောအခါတွင်—စကားပြောသည် ဖြစ်စေ မပြောသည်ဖြစ်စေ – ကျွန်ုပ်တို့၏ရှိနေခြင်းက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း ယောဘ၏မိတ်ဆွေများက ကျွန်ုပ်တို့ကို သတိပေးနေသည်။ ဘာပြောရမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အမြဲမသိနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့ဝေဒနာခံစားနေရချိန်၌ အတူရှိနေခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ပေးနိုင်သည့် အကြီးမားဆုံးလက်ဆောင်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့၏ဥပမာက သတိပေးပါသည်။