၁၈၆၉ ခုနှစ်တွင် နယူးယောက်မြို့ရှိ ဘရွတ်ကလင်းတံတားကို စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အလုပ်စပြီးမကြာခင်တွင် အင်ဂျင်နီယာချုပ်ဝါရှင်တန် ရိုဘလင်း (Washington Roebling)သည် အလွန်နာမကျန်းဖြစ်ခဲ့၍၊ သူ့ဇနီးဖြစ်သူ အမ်မလီက ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏အစီအစဉ်များကိုလေ့လာကာ၊ သတ်မှတ်ချက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်လျက်၊ လက်ထောက်များအား လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။ အမ်မလီသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီခဲ့ပြီး၊ ၁၈၈၃ ခုနှစ် တံတားဖွင့်ပွဲ၌ သူမသည် ပထမဆုံးသော ရထားလုံးတွင် စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့ရသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းက သူမ၏“ထူးခြားသော စွမ်းရည်”နှင့်“အလုပ်နှင့် အစီအစဉ်များကို စေ့စေ့စပ်စပ်သိခြင်း”တို့ကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် လှပပြီး၊ ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံးအလုပ်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။ ရှောလမုန်မင်းက ဒေသနာကျမ်းတွင် “လူသည် တစ်ယောက်တည်းထက် နှစ်ယောက်သာ၍ကောင်း၏။ ကြိုးစား အားထုတ်လျှင်၊ ကောင်းသောအကျိုးကို ရတတ်၏။ တစ်ယောက်လဲလျှင် တစ်ယောက်ထူလိမ့်မည်”(၄:၉-၁၀)ဟု အဖွဲ့လိုက်လုပ်ကိုင်ခြင်း၏ အခြေခံကိုရှင်းပြခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုက အဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်းကို အသင်းတော် လုပ်ငန်းဆောင်တာ၏သော့ချက်အဖြစ် ရှုမြင်သင့်ကြောင်း “ယခုတွင် အင်္ဂါအများရှိလျက်နှင့် ကိုယ်တစ်ခုတည်းရှိ”သည်ဟု(၁ ကော ၁၂ :၂၀) ဆိုခဲ့သည်။

လူတိုင်းပေါင်းစည်းပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင်မလျက် အတူအစေခံသည် ဖြစ်၍ “ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကွဲပြားခြင်း မရှိသင့်”(:၂၅)ဟု ထပ်မံရှင်းပြခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်တွင်၊ မိသားစု(သို့) အသင်းတော်ဘဝတွင် မည်သူမျှ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက် လွဲချော်သွားချိန်တွင် အချင်းချင်းကို ကျွန်ုပ်တို့လိုအပ်သကဲ့သို့၊ စွမ်းရည်များကို ပေါင်းစည်းအသုံးချရာတွင်လည်း အချင်းချင်းကိုလိုအပ်ပါသည်။ ဘုရားသခင် အလိုရှိသောအမှုအရာကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့စတင်လုပ်ဆောင်ရာ၌ အသင်းအဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် အရေးကြီးပါ၏။