Hudson Taylor(ဟတ်ဒ်ဆန်တေလာ) စိတ်ပူပန်ခဲ့သည်။ သူသည် တရုတ်ပြည်၌ ခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိတရားကို ဝေငှရန် အင်္ဂလန်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ အမှုတော်လုပ်ငန်းသည် ခက်ခဲသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၈၆၅ ခုနှစ်တွင် အကာအကွယ်မဲ့ပြီး၊ အန္တရာယ်ပိုများသောဒေသသို့ အစေခံမည့်သူများကို တိုး၍စေလွှတ်ရန် စဉ်းစားသောအခါ သူသည် “ပြင်းထန်သောလွန်ဆွဲမှု”ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ အဖြေမရမချင်း ဘုရားရှင်ထံ ဆုတောင်းပြီးနောက် သူက “ကျွန်ုပ်၏မယုံကြည်မှုကို ဘုရားသခင်အောင်နိုင်ခဲ့သည်။…တာဝန်နှင့်…အကျိုးဆက် အားလုံးသည် ကိုယ်တော်နှင့်သာဆိုင်သည်”ဟု(သိမှတ်လက်ခံလျက်)…ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘုရားသခင်ထံသို့ အရှုံးပေးအပ်နှံပါ၏” ဟုရေးခဲ့သည်။

မောရှေသည်လည်း ဘုရားသခင်၏စေစားမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် သူ့အား စိတ်ပူပန်စေခဲ့လိမ့်မည်။ သူသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ကို အီဂျစ်ပြည်မှ ထုတ်ဆောင်ခဲ့စဉ် ဘုရားသခင်က သူ့အား “ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည်… ပိဟဟိရုတ်မြို့နား၊ မိဂဒေါလမြို့နှင့် ပင်လယ်စပ်ကြား၊ ဗာလဇေဖုန်မြို့ရှေ့မှာ တပ်ချစေ” ရန် မိန့်တော်မူသည် (ထွ ၁၄:၂)။ ဆိုလိုရင်းမှာ သူတို့သည် ဖါရောဘုရင်နှင့် ကြီးမားသောရေပြင်ကြား၌ ပိတ်မိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖါရောဘုရင် ချဉ်းလာသောအခါ ဣသရေလ လူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက်(:၁၀)၊ မောရှေအား “ဤတော၌ သေရသည်ထက် အဲဂုတ္တုလူတို့ထံ၌ အစေကျွန်ခံလျှင် သာ၍ကောင်းသည်”ဟုပြောရာ (:၁၂)၊ မောရှေက “မစိုးရိမ်ကြနှင့်” ဟုပြန်ပြောသည်(:၁၃)။ မောရှေ၏စကား မှန်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၌ ခိုလှုံသောအခါ ဘုရားသခင်သည် သူ၏လူများအတွက် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် အောင်ပွဲကို ပေးအပ်ခဲ့သည် (:၁၅-၃၁)။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့အသက်တာ၌ ဘုရားသခင်ပြုနေသောအရာကို ကျွန်ုပ်တို့ နားမလည်ပါ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့၌ ဘုရား၏အမြင် မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောအချိန်မျိုး၌ပင် ဟတ်ဒ်ဆင် တေလာက “ကိုယ်တော်၏အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် [ကျွန်ုပ်၏တာဝန်မှာ] နာခံရန်နှင့် ကိုယ်တော်နောက်လိုက်ရန် ဖြစ်သည်” ဟု ရေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဘုရားသခင်၏အမြင်နှင့် အကြံအစည်များ၌ ခိုလှုံအမှီပြုနိုင်ပါသည်။