“ရှပ်အင်္ကျီမပါ။ ဖိနပ်မပါ။ ဝန်ဆောင်မှု မပေးပါ။” စသည့် ဆိုင်းဘုတ်များကို သင်တွေ့ကောင်း တွေ့ဖူးလိမ့်မည်။ အပြုသဘောဆိုပါက “ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဖိနပ်ပါရန် လိုသည်”ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အနောက်နိုင်ငံများတွင် ထိုဆိုင်းဘုတ်များရေပန်းစား ခဲ့ပြီး၊ ၁၉၆၀ ဝန်းကျင်က ယဉ်ကျေးမှုကို ဖီဆန်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းရှင်များက ဆံပင်ရှည်နှင့် ဖိနပ်မစီးသောဟစ်ပီး (Hippies)များ သူတို့၏လူမှုအသိုင်းအဝန်းထဲသို့ ဝင်မလာစေရန် နည်းလမ်းများရှာကြံခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူတိုင်းကို ဝန်ဆောင်မှုပေးလိုသော်လည်း တံခါးပေါက်တွင် အဓိကလိုအပ်ချက်နှစ်ချက်မှာ ရှပ်အင်္ကျီနှင့်ဖိနပ် အပြည့်အစုံ ဝတ်စားရန် ဖြစ်သည်။

မိက္ခာအနာဂတ္တိကျမ်း ၆ တွင် ဖော်ပြထားသည့် “တရားသဖြင့်ပြုခြင်း၊ ကရုဏာကို နှစ်သက်ခြင်း၊ သင်၏ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်၌ နှိမ့်ချသောစိတ်နှင့်ကျင့်နေခြင်း”(:၈)တို့မှာ ထင်ရှားသောအချက်များဖြစ်သည်။ လူအများက ထိုအချက်အလက်တို့ကို အခြေပြု၍ ရေးသားကြသည်၊ ဟောပြောကြသည်။ သို့သော် ၎င်း၏အရှေ့ပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသည့် “အဘယ်ပူဇော်သက္ကာကို ထာဝရဘုရား တောင်းတော်မူသနည်း”(:၈)ဟူသော အချက်ကို လူတို့ကျော်သွားလိုသည့်သဘောများကို တွေ့နေရသည်။ ခရစ်တော်အား ချီးမြှောက်သည့်အသက်တာကို အမှန်လိုလားပါက ထိုအချက်က မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ပူဇော်သက္ကာများက အထင်ကြီးစရာဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင် အလိုရှိသည့်အရာ မဟုတ်ပါ။ တရားမျှတမှုမရှိ၊ ကရုဏာတရားမရှိ၊ နှိမ့်ချမှု မရှိလျှင် “၎င်းသည် အကျိုးမရှိ”ဟု ဘုရားသခင် ဆိုလိမ့်မည်။

ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့အား လက်ခံသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ပြုမူလုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် မဟုတ်ပါ။ သူ၏မဟာမေတ္တာကြောင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့အား လက်ခံခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော် နှစ်သက်ကျေနပ်စေရေးကို အလေးထားသည်ဆိုပါက ကျွန်ုပ်တို့၏အသက်ရှင်မှုသည် အရာခပ်သိမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ပြုမူလုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ပုံနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်နေတော့သည်။ ဘုရားသခင်အလိုရှိရာကို ကျွန်ုပ်တို့ပြုသောအခါ သူ့အား အစေခံခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။