ဆေးရုံ၌ လူနာတစ်ဦးထံ ကျွန်မသွားရောက်စဉ် အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးသော အထွေထွေရောဂါကုဆရာဝန်အဖွဲ့မှ လူငယ်ဆရာဝန်တစ်ဦး၏အပြုအမူကြောင့် ကျွန်မအံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ ပို၍အတွေ့အကြုံများသော ဆရာဝန်ကြီးက လူနာ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ရှင်းလင်းပြနေပြီး၊ အခြားဆရာဝန်များက နားထောင်နေကြစဥ်၊ ရုတ်တရက် လူနာသည် မသက်မသာနှင့် အိမ်သာသွားလိုကြောင်း ပြောသည်။ သို့သော်လည်း သူကိုယ်၌က မထိုင်နိုင်။ သူ့အား အိမ်သာသို့ တွဲခေါ်သွားမည့်သူနာပြုအကူ လာသည်အထိလည်း သူမစောင့်နိုင်ပါ။

ထိုသို့ ကသုတ်ကရက်ဖြစ်နေစဉ် လူငယ်ဆရာဝန်လေးက အိပ်ရာသုံးအိမ်သာခွက်ကိုယူပြီး လူနာအား ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူနာပြုအကူရောက်လာသည့်အခါ လူနာကို ကူညီပေးပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ အံ့သြတုန်လှုပ်မိသွားသည်။ ခေါင်းဆောင်ဆရာဝန်က လူငယ်ဆရာဝန်လေး၏လုပ်ရပ်ကို အသိအမှတ်ပြုကာ ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။

သခင်ခရစ်တော်သည် သူ၏ဘုရားဇာတိကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ လူသားတို့အား မငြင်းပယ်ဘဲ၊ မကူညီဘဲ မနေခဲ့ပါ။ ထိုသခင်သည် “ဘုရားသခင်၏သဏ္ဌာန်တော်နှင့်ပြည့်စုံတော်မူသည်ဖြစ်၍ ဘုရားသခင်နှင့်ပြိုင်သောအမှုကို လုယူခြင်းအမှုဟူ၍ မထင်မမှတ်ပါ”(ဖိ ၂:၆)။ လူသားအနေနှင့် ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ လွန်ကျူးသော အပြစ်များအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ယဇ်အဖြစ် ခံယူကာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စွန့်လွှတ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မစမှုနှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို လိုအပ်နေသူများဖြစ်ကြောင်း သခင်သည် သိမြင်ပြီး၊ နှိမ့်ချစွာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံခဲ့သည်(:၈)။ “မိမိအသရေကိုစွန့်၍ အစေခံကျွန်၏သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်” ခဲ့သည်ဟု (:၇) ရှင်ပေါလု ရေးသားခဲ့သည်။

အခြားသူများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးများ၌ သခင်ယေရှု၏စိတ်နေ သဘောထားနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းတို့ ကို အတုယူရန် ကျွန်ုပ်တို့အား ဘုရားရှင်ခေါ်ယူစေစားပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်မစသည်ဖြစ်၍ လူ့အမြင်၌ မည်မျှပင်နိမ့်ကျသည့် အလုပ်ဖြစ်ပါစေ နှိမ့်ချစွာ အစေခံကြပါစို့။