လီလီကန်နင်ဟမ်သည် အသက် ၁၁၀ ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လမ်းလျှောက်တုတ်ကို အားကိုးစရာမလိုဘဲ သွားလာနိုင်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ နံနက်တိုင်း၊ ညတိုင်းဖတ်ရှုသည့် သမ္မာကျမ်းစာတော်မြတ်ကိုမူ အစဉ်အမြဲအားကိုးကာ တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်းလည်း ဘုရားကျောင်းတက်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏အသက်တာကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်သည့်အခါ သူမက “ဘုရားသခင်က ကျွန်မတို့ကို အဆုံးတိုင်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ပါတယ်”ဟု ပြောသည်။

စစ်ပွဲများ၊ ကပ်ရောဂါများ၊ ခင်ပွန်းနှင့် မောင်နှမများ သေဆုံးခြင်းစသည့် ခက်ခဲသော ဒုက္ခများကြားမှ သူ့အား လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည့် ဘုရားသခင်ကို မစ္စကန်နင်ဟမ်သည် ယုံကြည်ကိုးစားလျက် ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ သူမ၏ဘဝသည် “နံနက်အချိန်၌ ကရုဏာတော်ကိုလည်းကောင်း၊ ညအချိန်၌ သစ္စာတော်ကို လည်းကောင်း မြွက်ဆို”(ဆာ ၉၂:၁-၂) သည့် ဆာလံဆရာ၏အသက်တာနှင့် ဆင်တူလှသည်။ သူမ၏ မဆုတ်မနစ်ကိုးစားမှုသည် “ဖြောင့်မတ်သောသူသည် စွန်ပလွံပင်ကဲ့သို့ပွင့်လန်း၍ … ထာဝရဘုရား၏အိမ်တော်၌ စိုက်ပျိုးသောသူတို့သည် …အသက်ကြီးသောကာလတွင်ပင်၊ အသီးကိုသီး၍ ကြွယ်ဝစိမ်းလန်းကြလိမ့်မည်” (:၁၂-၁၄)ဟူသည့် ဆာလံဆရာ၏စကားများကို သက်သေထူနေသည်။ ဆာလံဆရာနည်းတူ ဤအရာအားလုံးမှာ ဘုရားသခင်ကြောင့်သာဖြစ်သည်ဟု သူမမှတ်ယူခဲ့သည်(:၁၅)။

ဤအသက်ရာကျော်ရှည်သောပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုံသက်သေမှ ကျွန်မတို့ သင်ခန်းစာများစွာ ရရှိနိုင်သည်။ လီလီကဲ့သို့ပင် ဆုတောင်းခြင်း၊ ကျမ်းစာဖတ်ခြင်း၊ “ဘုရား သခင်၏ တန်တိုင်းတော်ထဲ၌” ကိုးကွယ်ခြင်း(:၁၃)အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ကာ ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ကြပါစို့။ လောကတွင် အသက်ရှည်ရှည်နေရမည်ဟု ကျွန်မတို့အား ကတိပေးမထားသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ကျွန်မတို့ကို သူနှင့်အတူနေထိုင်ရမည့် ထာဝရအသက်တာအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေစဉ်တွင် ကိုယ်တော်အားဖြင့် ကျွန်မတို့သည် “ကြွယ်ဝစိမ်းလန်း” စွာ အသက်ရှင်နိုင်ပါသည် (:၁၄)။