ကျွန်ုပ်၏သူငယ်ချင်း ဘုချ်ဘရစ်ဂ်သည် ဒေသခံအထက်တန်းကျောင်းတွင် ရေကူးအသင်းများအတွက် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသောနည်းပြဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ၅၁ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သိချင်စိတ်ဖြင့် “နှစ် ၅၀ အတွင်းမှာ ပြည်နယ် ချန်ပီယံ ဘယ်နှစ်ဆုရခဲ့လဲ”ဟု မေးကြည့်ရာ၊ သူ့ပုံစံအတိုင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလေသံနှင့် “ကျွန်တော်က ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှ မဝင်ပြိုင်တဲ့အတွက် ချန်ပီယံဆုတစ်ခုမှ မရရှိခဲ့ပါဘူး”ဟုဖြေသည်။ ကျွန်တော်က “မင်းရဲ့ ရေကူးသမားတွေက ချန်ပီယံဆု ဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ”ဟု ထပ်မေးရာ၊ “၃၉ ဆု”ဟု ဝမ်းမြောက်စွာ သူတုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ဘုချ်က ကျွန်တော့်အား အဖိုးတန်သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးခဲ့သည်။ နည်းပြတစ်ဦးသည် အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍ၌ ရှိသော်လည်း သူ၏ရေကူးသမားများ ရရှိခဲ့သောအောင်မြင်မှုများအတွက် သူက ဂုဏ်ဖော်လိုခြင်းမရှိပါ။
ဘုချ်၏နှိမ့်ချမှုက နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏သူ့အခန်းကဏ္ဍကို ရှုမြင်ပုံအား အမှတ်ရစေသည်။ ကယ်တင်ရှင်စေလွှတ်မည့် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို ပြည့်စုစေသော မေရှိယအဖြစ် ယေရှုကို ညွှန်ပြရန် ယောဟန်သည် တာဝန်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူသည် အလွန်အာရုံစိုက်ခံရသဖြင့် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက သူ့အကြောင်း အတိအကျ သိလိုသည်။ ယောဟန်က“ငါသည် မေရှိယမဟုတ်”ဟု အတိအလင်းဝန်ခံခဲ့ကြောင်း (ယော၁:၂၀)၊ သမ္မာ ကျမ်းစာ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူ့ကို ဖိအားပေးချိန်၌ပင်၊ သူ့တာဝန်မှာ ယေရှုကြွလာတော်မူခြင်းကို ကြေညာရန်ဖြစ်ကြောင်း သူရှင်းရှင်းသိသည် (:၂၁-၂၃)။ သခင်ယေရှုသည် သူတို့မျှော်လင့်နေသောသူဖြစ်သည် (:၂၇)။
ရသင့်သည်ထက် ပို၍ ဂုဏ်မဖော်သည့် ဤသို့သော နှိမ့်ချခြင်းလက္ခဏာသည် အခြားသူများ ပေးအပ်ခံရသည့် တာဝန်များနှင့် အခန်းကဏ္ဍများကို အသိအမှတ်ပြုပေးသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မိမိ၏အောင်မြင်မှုများအပေါ် မှန်ကန်သည့်အမြင်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စေသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
