ကျွန်မငယ်စဥ်က ညသန်းခေါင်ယံ နိုးထလာချိန်၌ ဧည့်ခန်းအတွင်း အမေထိုင်နေသည်ကို မကြာခဏတွေ့ရသည်။ မီးအိမ်အလင်းရောင်ကြောင့် သူ့ပေါင်ပေါ်၌ တင်ထားသည့် သမ္မာကျမ်းစာအုပ်ကို မြင်ရသည်။ ကျွန်မမိခင်မှာ အိပ်မပျော်ခြင်းရောဂါနှင့် နာတာရှည်နာကျင်မှုကြောင့် အိပ်ရာဝင်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အချိန်ကို သူအကောင်းဆုံး အသုံးချခဲ့သည်။ ထိုညများ၌ ကျွန်မတို့ စကားမပြောဖြစ်ပါ။ ကျွန်မမှာ အိပ်ငိုက်လွန်းသဖြင့် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် လေးပင်စွာ လမ်းလျှောက်နေရုံသာ။ သို့သော် အမေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော နံနက်စောစောအချိန်များတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်က သူ့ကို စကားပြောကြောင်း ကျွန်မသိပါသည်။
ဘုရားသခင်ကို ပိုပြီး အပြည့်အဝ သိကျွမ်းနိုင်မည့်အချိန်များကို မည်သို့ရှာရမည်နည်း။ အိပ်မပျော်သည့်ညတစ်ညကို စောင့်နေစရာ မလိုပါ။ သခင်ယေရှုသည် သူ၏အပေါင်းအဖော်များကို ထားခဲ့ပြီး၊ ခမည်းတော်နှင့်တစ်ဦးတည်း စကားပြောရန် အချိန်ယူခဲ့သည်(မာ ၁:၃၅)။
သမ္မာကျမ်းစာက “ငြိမ်ဝပ်လျက်နေကြလော့။ ငါကား ဘုရားသခင်ဖြစ် သည်ဟု သိမှတ်ကြလော့”(ဆာ ၄၆:၁၀)ဟု ဆိုထားသည်။ ဒါဝိဒ်၏ကဗျာတွင် ဘုရားသခင်ကိုချီးမွမ်းရန် ဘုရားသခင်နှင့်ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ ရှာဖွေခဲ့ကြောင်း မကြာခဏ ဖော်ပြလေ့ရှိသည် (၆၃:၁-၈)။
ကမ္ဘာကြီးသည် ကျယ်လောင်ပြီး၊ ဆူညံသံများကြောင့် ကျွန်မတို့ မကြာ ခဏ အာရုံပျံ့လွင့်လေ့ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကျွန်မတို့၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်ပြီး၊ ကျွန်မတို့ပါဝင်ပတ်သက်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုဘဝ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများ(သို့) အလုပ်များမြောင်မှုများကြားတွင် ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရသည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ချိန်များကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။ ငြိမ်ဝပ်တိတ်ဆိတ်မှုတွင် ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မတို့ တွေ့ရှိရသည်။
ကိုယ်တော်သည် အိပ်မပျော်ဘဲ နားထောင်နေသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူ့အား ရှာဖွေသူနှင့် အချိန်ယူရန် အမြဲအသင့်ရှိနေပါသည်။
