လန်ဒန်မြို့ တော်ဝင်ခန်းမ၏မျက်နှာကြက်သည် အလွန်ခမ်းနားသည်။ ၎င်းကို ၁၆၂၉ ခုနှစ်မှ ၁၆၃၄ ခုနှစ်အတွင်း Sir Peter Paul Rubens (ဆာပီတာပေါလ်ရူဘင်စ်)မှ ရေးဆွဲခဲ့ပြီး၊ ပထမမြောက် ချားလ်စ်ဘုရင်က သူ့မိသားစုစိုးစံသည့် နန်းသက်ကို မှတ်တမ်းတင်ဂုဏ်ပြုရန် ရေးဆွဲခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပန်းချီကား တစ်ခုတွင် Minerva(မီနာဗာ)နတ်ဘုရားမက ချားလ်စ်၏ဖခင် ပထမမြောက်ဂျိမ်းစ်ဘုရင်၏ အောင်မြင်မှုမှုများကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသည့်ပုံ၊ နောက်ပန်းချီကားတစ်ခုတွင်မူ လင်းယုန်ငှက်၏တောင်ပံပေါ်၌ ဂျိမ်းစ်ဘုရင်ကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ သယ်ဆောင်သွားပုံတို့ ပါဝင်သည်။ ခန်းမသို့ ရောက်လာသည့်ဧည့်သည်များသည် မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လျက် ချားလ်စ်ဘုရင်နှင့် သူ့ဖခင်တို့သည် သွင်ပြင်အရ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ အလွန်မြင့်မြတ်ဟန်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လိုက်ရသည်။
ပရောဖက်ဟေရှာယခေတ်မှ ဗာဗုလုန်ဘုရင်သည်လည်း သူ့ကိုယ်သူ အလားတူခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် “ကောင်းကင်သို့တက်ကာ ဘုရားသခင်၏ကြယ်တို့အပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတို့စိုးစံရာပလ္လင်” တည်လိုသည့်ဘုရင်ပါ(ဟေရှာ ၁၄:၁၃)။ ထိုဘုရင်အတွက် အမှတ်ရစရာ သင်္ချိုင်းဂူ မရှိဘဲ (:၁၈-၁၉) “မရဏာနိုင်ငံ၊ သင်္ချိုင်းတွင်းထဲသို့ နှိမ့်ချခြင်းကိုခံရ”ကာ ကျဆုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဟေရှာယက ပရောဖက်ပြုခဲ့သည်(:၃-၄)။ ပထမမြောက် ချားလ်စ်ဘုရင်သည်လည်း အလားတူ ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အထင်နှင့်အမြင် တခြားစီဖြစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုမှာ ၁၆၄၉ ခုနှစ်တွင် သူ့အား နတ်ဘုရားပမာ ဖော်ကျူးထားသည့်မျက်နှာကျက်အောက်မှ စစ်သည်များက သူ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး၊ တော်ဝင်ခန်းမအပြင်ဘက်၌ ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။
အချိန်နှင့်အမျှ ဤကဲ့သို့ တစ်ကြော့ပြန် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းက ဝမ်းနည်းစရာပါ။ မိမိ၌ ဘုရားကဲ့သို့ ဘုန်းတန်ခိုးရှိကြောင်း ကြွေးကြော်ကြသည့် အာဏာရှင်တို့ သည် မိမိသည် လူသားမျှသာဟု တစ်နေ့တွင် သိလာလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ အစိုးပိုင်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးတည်းသာရှိပြီး တန်ခိုး၊ ဘုန်းအသရေနှင့် ကြီးမြတ်မှုအလုံးစုံကို ကိုယ်တော်သာ ပိုင်ဆိုင်ပေ၏ (၅ရာ ၂၉:၁၁)။
