ေပးလွဴျခင္း ဆုေက်းဇူး
သင္းအုပ္ဆရာတစ္ပါးက ‘‘သူ၀တ္ထားတဲ႔အက်ႌကို မင္းအတြက္ သူခၽြတ္ေပးလိုက္တယ္’’ ဟုေျပာလိုက္ၿပီး လူအမ်ား၏စိတ္၀င္စားမႈအာ႐ံုကို ဖမ္းစားလိုက္သည္။ ‘‘ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀တ္ထားတဲ႔ ကုတ္အက်ႌကိုခၽြတ္ၿပီး လိုအပ္ေနသူေတြကို ေပးခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လာ မလဲ’’ ဟု ေျပာၿပီး လုပ္ေနၾကမဟုတ္သည့္ စိန္ေခၚမႈကို သူ႔အသင္းေတာ္၌ ျပဳလုပ္ခဲ႔ သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၀တ္ထားေသာ ကုတ္အက်ႌကိုခၽြတ္ကာ ဘုရားေက်ာင္းေ႐ွ႕၌ ခ်ထားလိုက္သည္။ လူမ်ားစြာလည္း သူ႔စံနမူနာအတိုင္း လိုက္လုပ္ၾကသည္။ ဤအခ်ိန္အခါ သမယမွာ ေဆာင္းတြင္းျဖစ္၍ ထိုေန႔အတြက္ အိမ္အျပန္ လမ္းက သက္ေသာင္႔သက္သာ သိပ္မ႐ွိပါ။ သို႔ေသာ္ ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လိုအပ္ေနသူမ်ားအတြက္ အနည္းငယ္ ေႏြးေထြးေစမည္ျဖစ္သည္။
ႏွစ္ျခင္းဆရာေယာဟန္သည္ ယုဒေတာ၌ လွည့္လည္သြားလာေနစဥ္ သူ၏တရားစကားကို ၾကားနာရန္ ေရာက္႐ွိ လာသူတို႔အား ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေပးစကားဆိုခဲ႔သည္။ ‘‘အခ်င္း ေႁမြဆိုးအမ်ိဳးတို႔၊’’ ‘‘ေနာင္တရျခင္းႏွင္႔ထုိက္တန္ေသာအက်င္႔ကို က်င္႔ၾကေလာ႔’’ ဟု ေျပာခဲ႔သည္ (လု ၃း၇-၈)။ လူအုပ္ႀကီးကလည္း…
သြားခြင့္ျပဳျခင္း
ကၽြန္မတို႔၏ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္အတြက္ ကၽြန္မႏွင့္အတူ ကဗ်ာဆန္ဆန္ခရီးစဥ္ကို အတူခံစားႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မအမ်ိဳးသားက ေျခနင္းႏွစ္စံုပါသည့္ စက္ဘီးကို ငွားခဲ့သည္။ စက္ဘီးကို စစီးသည္ႏွင့္ အေနာက္မွစက္ဘီးစီးနင္းသူ ကၽြန္မ၏ ေရွ႕ျမင္ကြင္းကို ကၽြန္မအမ်ိဳးသား၏ပုခံုးက်ယ္ႀကီးက ပိတ္ဆို႔ထားေၾကာင္း သတိထားမိလိုက္သည္္။ ကၽြန္မ၏စက္ဘီးလက္ကိုင္က အေသျဖစ္ၿပီး စက္ဘီးကို ပဲ႔ကိုင္ မထိန္းႏိုင္ပါ။ အေရွ႕ လက္ကိုင္သမားသာ ကၽြန္မတို႔၏ ဦးတည္ရာကို ဦးေဆာင္ေနၿပီး ကၽြန္မလက္ကိုင္ကေတာ့ ကၽြန္မ၏ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္း တည္ၿငိမ္ေစေရးအတြက္သာ အေထာက္အကူျဖစ္သည္။ ကၽြန္မအေနႏွင့္ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္သည့္ မိမိ၏အေျခအေနကို စိတ္ပ်က္မလား သို႔မဟုတ္ ခရီးစဥ္အတြက္ ကၽြန္မခင္ပြန္း Mike ကို စိတ္ခ်ၿပီး သူ႕ဦးေဆာင္မႈႏွင့္ ခရီးစဥ္ကိုလက္ခံမလားဆိုသည္ကို ေရြးခ်ယ္ရေတာ့သည္။
ဘုရားသခင္က အာျဗံအား သူ၏ဇာတိေျမႏွင့္ မိသားစုကိုထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားရန္ မိန္႔ၾကားသည့္အခါ ခရီးစဥ္၏လမ္းဆံုးပန္းတုိင္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အာျဗံကို ဘုရားသခင္ မ်ားမ်ားစားစား မေျပာခဲ့ပါ။ ပထ၀ီ/ေျမေနရာႏွင့္ နယ္ေျမသစ္အေၾကာင္းမ်ားကို မေျပာျပ၊ …
ေမႊးႀကိဳင္ေသာရနံ႔
စာေရးဆရာမ ရီတာစႏိုးဒင္း က အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၊ ဒိုဗာေဒသရွိ ရြာေလးသ႔ို သြားေရာက္ လည္ပတ္စဥ္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အျဖစ္ေလးတစ္ခုကို ေျပာျပသည္။ တစ္ညေနတြင္ ကေဖး တစ္ခု၏အျပင္ဘက္၌ လက္ဖက္ရည္ထိုင္ေသာက္ေနစဥ္ အလြန္ေမႊးႀကိဳင္သည့္ ေမႊးရနံ႔ကို သူသတိထားမိသည္္။ သို႔ႏွင့္ စားပြဲထုိးေလးအား အေမႊးရနံ႔ ဘယ္ကလာ သနည္းဟု ေမးၾကည့္ရာ သူျမင္ေနရသည့္ ျဖတ္သန္း သြားလာေနသူမ်ားထံမွလာေၾကာင္း စားပြဲထိုးက ျပန္ေျဖ သည္။ ရြာသားအမ်ားစုသည္ ရြာအနီးရွိ ေရေမႊးစက္႐ံု၌ အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ သူတို႔အိမ္ျပန္လာသည့္အခါ ေရေမႊး ရနံ႔က သူတို႔အ၀တ္အစားတြင္ စြဲက်န္ရစ္ၿပီး လမ္းေပၚတြင္ပါ ေမႊးႀကိဳင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
ခရစ္ယာန္မ်ား၏အသက္တာကို ထင္ဟပ္ျပ ေနသည့္ အလြန္လွပေသာပံုရိပ္ပင္။ တမန္ေတာ္ ရွင္ေပါလု ေျပာသကဲ့သို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ခရစ္ေတာ္၏အေမႊးအႀကိဳင္မ်ား ျဖစ္ၿပီး ထိုရနံ႔ကို ေနရာအႏွံ႔သ႔ို ပ်ံ႕ႏွံ႔ေစရပါမည္ (၂ေကာ ၂း၁၅)။ ေရွးေခတ္က စစ္ပြဲမွ ျပန္လာေသာရွင္ဘုရင္၏ေနာက္တြင္…
႐ႈခင္းအလွကို ခံစားျခင္း
‘‘ေန၀င္ဆည္းဆာခ်ိန္’’ ဆိုလွ်င္ လူအမ်ားက လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားရပ္ကာ ဆည္းဆာ၏ လွပေသာ႐ႈခင္းကို ေငးေမာခံစားၾကသည္။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကသည္။
မၾကာေသးမီက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ မကၠဆီကိုပင္လယ္ေကြ႕တြင္ ေန၀င္သြားပံုကို ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အနီးတြင္ အျခားသူမ်ားလည္း ညဘက္ကူးေျပာင္းသည့္ျဖစ္စဥ္ႀကီးကို ၾကည့္႐ႈရန္ စုေ၀း ၀ိုင္းအံု ေနၾကသည္။ ေနလံုးႀကီးက မိုးကုပ္စက္၀ုိင္းသို႔ေလွ်ာ၀င္ သြားေသာအခါ လူအုပ္ႀကီးကလည္း လက္ခုပ္ၾသဘာေပး ၾကသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္ လူတို႔ထိုသို႔ တုံ႔ျပန္ၾကသနည္း။ ဆာလံက်မ္း၌ အေျဖအတြက္ သဲလြန္စေလးေပးထားသည္။ ‘ဘုရားသခင္သည္ ေနအား ၎ကိုဖန္ဆင္းထားသူကို ခ်ီးမြမ္းရန္ အမိန္႔ေပးေၾကာင္း’ ဆာလံဆရာက ေရးသား ထားသည္ (ဆာလံ ၁၄၈း၃)။ ကမာၻေျမ၏မည္သည့္ ေနရာမဆို ေနေရာင္ျခည္ က်ေရာက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ထိုေရာင္စဥ္မ်ားႏွင့္အတူ လိုက္ပါခ်ီးမြမ္းရန္ လူတို႔ႏိုးေဆာ္ခံရသည္။
သဘာ၀တရားအားျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ခံစားရသည့္ အလွတရားမ်ားက ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္၀ိညာဥ္ကို စကားေျပာသည္။ ထိုအလွတရားမ်ားက မိမိလုပ္လက္စအရာကို ရပ္တန္႔ေစသည္၊ အာ႐ံုကို ဆြဲေဆာင္ဖမ္းစားႏိုင္သည္သာမက…
သခင္ေယ႐ႈႏွင့္အတူ အိမ္ေတာ္မွာ
“အိမ္ထက္ပိုေကာင္းေသာေနရာ မရွိ” ဆိုသည့္စာစုေလးက မိမိနားခိုရန္ေနရာ၊ မိမိျဖစ္တည္ရန္ေနရာ၊ မိမိႏွင့္ သက္ဆိုင္ပတ္သက္ေသာေနရာေလးတစ္ခု လိုအပ္ ေၾကာင္း ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ရင္ထဲတြင္ စြဲျမဲစြာအျမစ္တြယ္လ်က္ရွိသည့္ ေတာင့္တစိတ္ကို ထင္ဟပ္ေဖာ္ျပေနသည္။ ထိုေတာင့္တတမ္းတစိတ္သည္ စြဲျမဲစြာ အျမစ္တြယ္ေနေၾကာင္း သခင္ေယ႐ႈမိန္႔ၾကားခဲ့သည္။ သခင္ေယ႐ႈႏွင္႔ သူ၏ မိတ္ေဆြမ်ား ေနာက္ဆံုးညစာ စားသံုးၿပီးသည္ေနာက္တြင္ သခင္က သူအေသခံရမည့္အခ်ိန္ နီးကပ္လာၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ သူရွင္ျပန္ထေျမာက္မည့္အေၾကာင္းကို ေျပာရင္း သူသည္ အေ၀းတစ္ေနရာကို ထြက္သြားမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျပန္လာ မည္၊ သူတို႔ကိုျပန္လည္သိမ္းဆည္းမည္ဟု ကတိေပးခဲ့သည္။ သူတို႔အတြက္ ေနရာ၊ အခန္း၊ အိမ္ ျပင္ဆင္ေပးမည္ ျဖစ္သည္။
ထိုေနစရာအရပ္ကို သူတို႔အတြက္သာမက ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ပါ သခင္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့သည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ လက္၀ါးကပ္တိုင္တြင္ အျပစ္ကင္းသူအေနျဖင့္ သခင္အေသခံၿပီး ဘုရားသခင္၏ပညတ္ကို ျပည့္စံုေစသည္။ တပည့္ေတာ္မ်ားအတြက္ ေနရာျပင္ဆင္ႏိုင္ေရး ေ၀ဒနာလမ္းကို သခင္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ သူတို႔ကို မစြန္႔၊…
ဘုရားရွင္ နားလည္သည္၊ ဂ႐ုလည္း စိုက္သည္။
“မသိနားမလည္မႈႏွင့္ စိတ္မ၀င္စားမႈမ်ားသည္ ယေန႔ေခတ္လူမႈဆက္ဆံေရး၏ ျပႆနာ ဟုထင္ပါသလား”ဟု လူတစ္ဦးကိုေမးရာ၊ သူက “ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး၊ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး” ဟု ဟာသေဖာက္သည္။
ထိုသူနည္းတူ အားေလ်ာ့စိတ္ပ်က္ေနသူမ်ားစြာတို႔သည္ ယေန႔ေခတ္ႏွင့္ ဤေခတ္ႀကီးထဲ ေနထိုင္ရွင္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ ခံစားရၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဘ၀၏ ႐ႈပ္ေထြးမႈႏွင့္ေသာကပူပန္စရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္္၍ သခင္ေယ႐ႈသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို အျပည့္အ၀နားလည္ၿပီး အေလးအနက္ဂ႐ုစိုက္ သည္။ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းမွ ေဟရွာယအနာဂတၱိက်မ္း အခန္းႀကီး ၅၃ တြင္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ထက္၌ ခရစ္ေတာ္ ကားစင္တင္သတ္ခံရမည့္ နိမိတ္လကၡဏာအားျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔
အတြက္ ေယ႐ႈရွင္ နာက်င္ခံစားခဲ့ရသည့္ ေ၀ဒနာပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္ေစပါသည္။ “ထိုသူသည္ ညႇဥ္းဆဲျခင္းႏွင့္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းကိုခံ၍ ... သိုးသည္ အေမြးညႇပ္ေသာသူေရွ႕မွာ မျမည္ဘဲေနသကဲ့သို႔၊ သူသည္ ႏႈတ္ကို မဖြင့္ဘဲေန၏” (း၇)။ “ငါ၏လူမ်ိဳးအျပစ္ေၾကာင့္ ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူျခင္းကို ခံေလ၏”(း၈)။ “ထာ၀ရဘုရားသည္ သူ႕ကိုႏွိပ္စက္ျခင္းငွာ…
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ အဖိုးအခ
ကၽြန္မတို႔သမီးေလးသည္ ကၽြန္မမိဘမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္လက္ရမ္းျပေနရင္း မ်က္ရည္က် ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မတို႔ရွိရာ အဂၤလန္သို႔ အလည္လာၿပီးေနာက္ သူတို႔ေနရပ္
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ ျပန္ၾကေတာ့မည္။ “အဘိုးနဲ႔အဘြားကို မျပန္ေစခ်င္ဘူး” ဟု သူက ေျပာသည္္။ သမီးေလးကိုေခ်ာ့ရင္း ခင္ပြန္းသည္က “ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အဖုိးအခက ဒါဘဲ” ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳပါသည္။
မိမိခ်စ္ရသူမ်ားႏွင့္ ခြဲခြာရေသာအခါ နာက်င္မႈကို ကၽြန္မတို႔ ခံစားရႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ သခင္ေယ႐ႈသည္ သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားအတြက္ ကားတိုင္ေပၚ၌ ေပးဆပ္ခဲ့ရ သည့္ ေမတၱာအဖိုးအခမွာ ျပင္းထန္ဆိုး၀ါးဆံုးေသာခြဲခြာမႈ ျဖစ္သည္။ လူသားလည္းျဖစ္၊ ဘုရားလည္းျဖစ္သူ သခင္ ေယ႐ႈသည္ “လူမ်ားတို႔၏အျပစ္ကို ေဆာင္ရြက္”မည့္အေၾကာင္း ပေရာဖက္ေဟရွာယ၏ ႀကိဳတင္ေဟာၾကားခ်က္မွာ ပေရာဖက္ျပဳၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၀ အၾကာတြင္ ျပည့္စံုခဲ့သည္ (ေဟ ၅၃း၁၂)။ ထိုက်မ္းစာတြင္ သခင္ေယ႐ႈအား နာက်င္ေ၀ဒနာခံစားသူ အေစခံ အျဖစ္ ေဖာ္ညႊန္းထားခ်က္မ်ားက ေပၚလြင္သည္။ ကားတိုင္ေပၚတြင္…
ကားတုိင္ကို သတိရပါ
ကၽြႏု္ပ္တက္ေရာက္ေသာ ဘုရားေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ အေရွ႕တည့္တည့္တြင္ ႀကီးမားလွေသာ လက္၀ါးကားတုိင္ တစ္ခုရွိသည္။ ထိုကားတိုင္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏အျပစ္မ်ားႏွင့္ သခင္၏သန္႔ရွင္းျခင္းကို ဖလွယ္ေပးခဲ့ေသာေနရာ၊ သခင္ေယ႐ႈ အေသခံခဲ့သည့္ မူလကားတိုင္ကို ေဖာ္ၫႊန္းျပေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ျပဳမိ၊ ေျပာမိ၊ က်ဴးလြန္မိခဲ့ေသာ အေတြးမ်ားအတြက္ ဘုရားသခင္သည္ သူ၏ၿပီးျပည့္စံုေသာ သားေတာ္ကို အေသခံေစခဲ့သည္။ ကားတုိင္ေပၚတြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွင့္ ထိုက္သင့္ေသာ ေသျခင္းမွ ကယ္တင္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာအမႈကို သခင္ေယ႐ႈၿပီးစီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္ (ေရာ ၆း၂၃)။
ကားတိုင္ျမင္ကြင္းသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ သခင္ေယ႐ႈ မည္မွ်သည္းခံခဲ့ေၾကာင္းကို ဆင္ျခင္မိေစသည္။ ကားစင္တင္ အသတ္မခံရစဥ္တြင္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းႏွင့္ တံေတြးေထြးျခင္းတို႔ ခံခဲ့ရသည္။
စစ္သားမ်ားက သူ႕ေခါင္းကို တုတ္ႏွင့္႐ိုက္သည္။ ဒူးေထာက္ကာ ကိုးကြယ္ဟန္ႏွင့္ ပ်က္ရယ္ျပဳၾကသည္။ သူ႕ကိုသတ္မည့္ ေနရာထိတိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ကားတုိင္ ကိုယ္ထမ္း ခဲ့ရသည္။ ၾကမ္းတမ္းသည့္ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ သခင္ အလြန္ႏြမ္းနယ္ပင္ပန္းခဲ့သည္။ ေဂါလေဂါသ ကုန္းျမင္႔ေပၚတြင္ သစ္တုိင္ေထာင္ေသာအခါ…
ကၽြႏု္ပ္တို႔အက်ိဳးအတြက္ စြန္႔ပယ္ခံျခင္း
မိတ္ေဆြတစ္ဦး အနားမွာရွိျခင္းက နာက်င္မႈကို ပို၍ခံႏိုင္ရည္ရွိေစပါသလား။ ဗာဂ်ီးနီးယား တကၠသိုလ္မွ သုေတသနပညာရွင္မ်ားသည္ ထုိေမးခြန္းအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာအေျဖ တစ္ခုကို ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။ ထိုပညာရွင္မ်ားက လူတစ္ေယာက္သည္ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို တစ္ေယာက္တည္း ခံစားေနရခ်ိန္၊ သူစိမ္းတစ္ေယာက္၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း ခံစားရခ်ိန္ (သို႔) အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြ၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ ရင္း ခံစားရခ်ိန္ စသည့္ ကြဲျပားေသာအေျခအေနမ်ားတြင္ ဦးေႏွာက္၏တံု႔ျပန္မႈ မည္သို႔ရွိမည္ကို ေလ့လာခဲ့သည္။
သုေတသနပညာရွင္မ်ားက ၁၂ ႀကိမ္ မက စမ္းသပ္ၿပီးေသာအခါ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ရလဒ္ကို ရရွိခဲ့သည္။ က်ေရာက္လာမည့္ထိတ္လန္႔မႈကို တစ္ဦးတည္းရင္ဆိုင္သူ ႏွင့္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေစာင့္ဆိုင္း သူတို႔၏ဦးေႏွာက္တြင္ အႏၲရာယ္က်ေရာက္ေတာ့မည္ဟု သတိေပးေနသည္။ သို႔ေသာ္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရသူတစ္ဦး၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသူ၏ ဦးေႏွာက္သည္ သက္သက္သာသာရွိေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးရွိေနျခင္းျဖင့္ ခံစား ရေသာ သက္သာမႈသည္ နာက်င္မႈမ်ားကို ပို၍ ခံႏုိင္ရည္ရွိေစပါသည္။
ေဂသေရွမန္ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ သခင္ေယ႐ႈဆုေတာင္းစဥ္ သူ႔အား…
သင့္ဆံပင္ကို ျဖည္ခ်လိုက္ပါ
သခင္ေယ႐ႈ ကားတိုင္ေပၚတြင္ အေသသတ္ျခင္းမခံရမီ မာရိအမည္ရွိအမ်ိဳးသမီးသည္ တန္ဖိုးႀကီးဆီေမႊးကို သခင့္ေျခေတာ္ေပၚ ေလာင္းခဲ့သည္။ ထိုထက္ပိုၿပီး ရဲတင္းေသာ အျပဳအမူကား သူမ၏ဆံပင္ျဖင့္ ေျခေတာ္ကို သုတ္ေပးခဲ့သည္ (ေယာ ၁၂း၃)။ သူ႕တစ္သက္စာ စုေဆာင္းရသမွ်ကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့႐ံုသာမက၊ သူ၏ဂုဏ္အသေရကို စြန္႔လႊတ္ ခဲ့ရသည္။ ပထမရာစုႏွစ္အခ်ိန္က အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသ ယဥ္ေက်းမႈတြင္ ဂုဏ္အသေရရွိ အမ်ိဳးသမီးသည္ သူတို႔၏ ဆံပင္ကို လူပံုအလယ္တြင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ခ်မျပပါ။ သို႔ေသာ္ စစ္မွန္ေသာ၀တ္ျပဳျခင္းသည္ သူတစ္ပါး မည္သို႔ ထင္မည္နည္းဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ပါ (၂ရာ ၆း၂၁-၂၂)။ သခင္ေယ႐ႈကို ခ်ီးမြမ္း ကိုးကြယ္ရလွ်င္ ၿပီးေရာ၊ အိေႁႏၵမဲ့ အက်င့္သိကၡာမဲ့သူအျဖစ္ အထင္ခံရလည္း မာရိ ခံႏိုင္ပါသည္။
အခ်ိဳ႕က ဘုရားေက်ာင္းသြားလွ်င္ အျခားသူမ်ား သူတို႔အေပၚ အေကာင္းေျပာေအာင္ ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္
ျဖစ္ေနရမည္ဟု ဖိစီးမႈခံရၾကသည္။ ပံုဥပမာႏွင့္ ခိုင္းႏိႈင္း ေျပာရလွ်င္…