ဖခင်၏ကြိုလင့်ကမ်းသောလက်များ

ကြင်နာတတ်သောနှလုံးသားက Mary Slessor(မေရီ စလက်ဆာ)အား အကူအညီလိုအပ်နေသူများအတွက် သူမ၏လက်အစုံကို ကမ်းပေးစေသည်။ ၁၈၄၈ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားသော စကော့လူမျိုးသာသနာပြု မေရီ စလက်ဆာသည် ဝေးလံသော Okoyong(အိုကိုယန်)ဒေသရှိ လူများကို အစေခံခဲ့သည်။ ထိုဒေသခံလူတို့၏ အယူသီးမှုမှာ ကလေးအမြွှာမွေးပါက တစ်ဦးသည် ကောင်းပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်သည်ဟု အယူရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် မကြာခဏဆိုသလို ကလေးအမြွှာနှစ်ဦးစလုံးကို စွန့်ပစ်သဖြင့် အစာငတ်ခြင်း(သို့) အန္တရာယ်တွေ့ပြီး ကလေးများ သေဆုံးသွားရလေ့ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏မေတ္တာကို ထင်ဟပ်ပြသလျက် မေရီသည် အသက်အန္တရာယ်ကြုံရသည့် ရာနှင့်ချီသောကလေးများကို အချိန်မှီကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် ကိုးဦးကို မွေးစားခဲ့သည်။

နာခံမှုမရှိသော ဣသရေလူမျိုးတို့အား နှိုးဆော်သောစကားများတွင် ပရောဖက် ဟောရှေက သားသမီးအပေါ်ထားသည့် ဘုရားသခင်၏ဂရုပြုစောင်မမှုကို တစေ့တစောင်း လှစ်ဟဖော်ပြခဲ့သည်။ ပရောဖက်ကြီးက “မိဘ မရှိသောသူတို့သည် (ဘုရားသခင်)ထံ၌ ကရုဏာကျေးဇူးကို ခံတတ်ကြ”ကြောင်း(၁၄:၃)၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ဂရုတစ်စိုက်ရှိပြီး၊…

ဘုရားသခင်၌အမြစ်စွဲသည့်ယုံကြည်ခြင်း

Bethune Cookman(ဘက်သယူးန် ခွတ်မဲန်း)တက္ကသိုလ်ကိုတည်ထောင်သူ Mary McLeod Bethune(မေရီ မခလောက်ဒ် ဘက်သယူးန်)၏သမိုင်းဝင်ဘဝမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မခွန်အားရမိသည်။ သူမ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်နှင့် အခြားသူအပေါ် ဂရုစိုက်မှုအကြောင်းများက သူမအကြောင်းကိုတိုး၍ဖတ်ချင်စိတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၁၉၀၀ ပြည့်နှစ် အစောပိုင်းက သူမသည် လုပ်ငန်းရှင်သူဌေးတစ်ဦးအား ကျောင်းမှ အာဖရိကန်- အမေရိကန် အမျိုးသမီးငယ်များအတွက် တည်ထားသည့် အဆောက်အအုံများအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် ကောလိပ်ဝင်းထဲသို့ ထိုသူ ရောက်သွားသေအခါ အဆောင်တစ်ခုတည်းကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျောင်းဆောင်သစ် ဆောက်လုပ်ရေးတွင် ထိုသူရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် မျှော်လင့်လျက် သူမ၏အိပ်မက်ကို သူ့အား ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရူပါရုံကို ဖော်ဆောင်ခြင်းကြောင့် ယုံကြည်မှုဖြင့် ကျောင်းရံပုံငွေ ထည့်ဝင်ငွေများကို ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းတော်ကြီးကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအချိန်အထိ လေးနှစ်တက်ရသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

“ယုံကြည်ခြင်းမရှိလျှင် ဘာမှဖြစ်မလာနိုင်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိပါက ဘယ်အရာမျှ မဖြစ်နိုင်စရာအကြောင်းမရှိ”ဟူသည့် ဘက်သယူးန်၏စကားက လေးစားဖွယ်ပင်။…

ထွန်းလင်းတောက်ပနေသောမျက်နှာများ

ကျွန်တော်၏ခွေးငယ်လေးအား တစ်နှစ်ပြည့်ဆေးစစ်စဉ် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ထံ ခွေးကိုပြန်ပေးရင်း“သူ့မှာ သကြားမျက်နှာရှိတယ်”ဟု ပြောလိုက်သည်။ “သကြားမျက်နှာတဲ့လား”ဟု ကျွန်တော်ပြန်မေးရာ၊ “ဟုတ်တယ်။ ဒီခွေး အမျိုးအစားလေးတွေက နဂိုကတည်းက မျက်နှာဖြူဖြူလေးရှိနေရင် သူတို့ကို အဲဒီလိုပဲခေါ်တယ်” “သူတို့အထဲမှာ ချိုတဲ့အရာရှိကြောင်းပြတဲ့ သင်္ကေတပဲပေါ့”ဟု သူမက အပြုံးနှင့် ပြန်ဖြေသည်။

ထိုနောက် ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားရင်း၊ အခြားသူများနှင့်တွေ့သောအခါ ကျွန်တော့်မျက်နှာ မည်ကဲ့သို့ပေါ်လွင်နေသနည်းဟု တွေးမိသည်။ သခင်ယေရှု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ပြောင်းလဲပေးသော ကျွန်တော့်နှလုံးသားနှင့်အသက်တာတွင် ကျွန်ုပ် “အတွင်းမှ ချိုမြသောအရာ”ကို တစ်ချက်မျှပင် လူတို့တွေ့မြင်ပါသလား။ သိနာတောင်တွင် မောရှေသည် ဘုရားသခင်မျက်မှောက်တော်၌ ရက်အတန်ကြာ ရှိနေပြီးနောက် ပြန်ဆင်းလာချိန် အံ့ဖွယ်သောအခိုက်အတန့်ကို သမ္မာကျမ်းစာ၌ ဖော်ပြထားသည်။ မောရှေသည် “မိမိနှင့် ဘုရားသခင်နှင့်နှုတ်ဆက်သောကြောင့် မိမိမျက်နှာအရေထွန်းပကြောင်းကို” သတိမထားမိသော်လည်း၊ ဣသရေလအမျိုးသားတို့မှာ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ့အနီးသို့ မချဉ်းမကပ်ဝံ့ကြ(ထွ ၃၄:၂၉-၃၀)။ သူတို့ မကြောက်စေခြင်းငှာ မောရှေသည်…

ရက်ရောစွာပေးကမ်းရန် အသင့်ပြင်ထားပါ

ကျွန်မဘကြီး၏အောက်မေ့ဖွယ်ဝတ်ပြုစည်းဝေးတွင် သူတို့ဇနီးမောင်နှံတို့နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ပြခဲ့သည့် သူတို့၏ဧည့်ဝတ်ပျူငှါမှုကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် အမဲသားကင်၊ ပြောင်းဖူး၊ ပဲဟင်းတို့ဖြင့် ဧည့်ခံခဲ့သည်။ သူတို့သည် တနင်္ဂနွေနေ့နံနက်တိုင်း ဘုရားကျောင်းသို့မသွားမီ အသားကင်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အိုးကြီးကြီး၌ ချက်ပြုတ်ထားသည်။ ဝတ်ပြုစည်းဝေးအပြီးတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တစိမ်းတစ်ဦးဦးကို နေ့လည်စာအတွက် ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ မည်သူပင်ဖြစ်စေ အိမ်၌ဧည့်ခံရန် အစားအသောက်များကို လောက်ငစွာ ချက်ပြုတ်ပြီး ထိုနေ့လည်ပိုင်းအချိန်များကို ဧည့်သည်ဝတ်ပြုရန် သီးသန့်ဖယ်ထားသည်။

သူတို့၏တနင်္ဂနွေနေ့ အလေ့အထက ရက်ရောမှုကိုပြရန် တမင်ရည်ရွယ်ထားပြီး အသင့်ရှိနေရန် လိုသည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထိုအစဉ်အလာအတိုင်း လိုက်နာကြသည်။ အသီးအနှံများကို အကုန်အစင် မရိတ်သိမ်းဘဲ၊ “ဆင်းရဲသောသူများနှင့် ဧည့်သည်အာဂန္တုများအတွက်” ချန်ထားရန် ဘုရားသခင်က မောရှေမှ တစ်ဆင့် မှာကြားခဲ့သည်(ဝတ် ၁၉:၁၀)။ “ကိုယ်မြေ၌ဖြစ်သော စပါးကိုရိတ်သော အခါ လယ်ထောင့်တို့ကို အကုန်အစင် မရိတ်သိမ်းရ။ သိမ်းရာတွင် ကျန်ကြွင်းသောအရာကို ပြန်၍…

ဆုတောင်းခြင်းလက်ဆောင်မွန်

ဖခင်များနေ့ နှုတ်ခွန်းဆက်ကတ်ဝယ်ယူရန် ဆိုင်ထဲသို့ မလှမ်းချင်လှမ်းချင်နှင့် ကျွန်မဝင်သွားသည်။ ကျွန်မအဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် အိမ်မှမထွက်မီနှင့်၊ ထွက်လာသည့်နောက် ခံစားရသော နာကျင်မှုဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ဆုတောင်းလျက်၊ အဖေနှင့်ပြေလည်ပေါင်းစည်းရေးအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်မကြိုးစားခဲ့ရသည်။ စိတ်မကောင်းစရာမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း “အကောင်းဆုံးသောဖခင်”များ၏စိတ်ကို ထိတွေ့စေမည့် ရွှမ်းရွှမ်းဝေစာသားပါသည့်ကတ်များက ကျွန်မ၏ခံစားချက်နှင့် ထပ်တူမကျခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ကတ်များခင်းကျင်းထားသည့်စင်အနီးမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံရှင် အဘဘုရားကို ရိုးရိုးလေးချီးမွမ်းပြီး၊ လောကဖခင်အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။

အာဒံနှင့်ကာဣန၊ ဒါဝိဒ်နှင့်အဘရှလုံမှအစ ကျွန်မ၏အဖေနှင့်ကျွန်မအဆုံး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာတို့သည် အပြစ်၏အကျိုးဆက်ကြောင့် ရုန်းကန်ရင်း နှလုံး ကြေကွဲရသည့်တိုင်၊တမန်တော်ရှင်ပေါလုက “မိဘစကားကို နားထောင်ခြင်းအမှု သည် တရားသောအမှုဖြစ်၏”(ဧ ၆:၁) ဟု သားသမီးတို့အား မိဘစကားကို နာခံရန် ဆုံးမခဲ့သည်။ မိဘများအား ဂုဏ်ပြုရန် အမိန့်တော်သည် ကတိတော်နှင့်၊ ဆုလာဘ်နှင့် တွဲ၍လာသည် (:၂-၃)။ တစ်ဘက်တွင်လည်း…

ဘုရားသခင်ထံတော်မှ လက်ခံရရှိခြင်း

စာရေးဆရာ Napoleon Hill(နပိုလီယံ ဟေးလ်)၏ Think and Grow Rich စာအုပ်တွင် “မင်းရဲ့စိတ်က စိတ်ကူးယုံကြည်နိုင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို အောင်မြင်ဆွတ်ခူးနိုင်တယ်”ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဟေးလ်၏ကိုးကားချက်က ကြိုးစားလျှင် မျှော်မှန်းသည်ထက် အဆများစွာ အိပ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သည်ဟူသော အမေရိကန်အိပ်မက်(American Dream)ကို ပေါ်လွင်စေပါသည်။

ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် လောက၌ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေနိုင်ပါသည်။ သမ္မာကျမ်းစာရှိ ကျမ်းပိုဒ်များစွာ (အထူးသဖြင့် သုတ္တံကျမ်း)တွင် ထိုအချက်များကို ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဟေးလ် ၏ အတွေးအခေါ်များကို ခံယူကိုင်စွဲခြင်း၌ရှိသည့် တကယ့်အန္တရာယ်ကိုလည်း ကျွန်ုပ်မြင်လာသည်။ မိမိ၏ ပန်းတိုင်သို့ရောက်အောင် မရမက ကြိုးစားမှုများသည် ဘုရားသခင်ကို အမှီမပြုဘဲ မိမိကိုယ်ကိုသာ အာရုံစိုက်၍ ကြိုးပမ်းမှုများ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဂလာတိဩဝါဒစာ ၅ တွင် ရှင်ပေါလုက “ဝိညာဉ်ပကတိအတိုင်း ကျင့်ကြလော့။ ထိုသို့ကျင့်လျှင် ဇာတိပကတိ၏အလိုသို့ မလိုက်ဘဲ နေကြလိမ့်မည်”…

အသက်လမ်း

သူ့ကို ၁၈၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ချူချာသော ကလေးငယ်ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို မြင်းတစ်ကောင်၏တန်ဖိုးဖြင့် ကျွန်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးထံ ရောင်းချခဲ့သည်။ သူဆယ်ကျော်သက်အရွယ်၌ လူဖြူတစ်စုက လူမည်းတစ်ဦးအား သတ်ဖြတ်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ မှတ်သားစရာမှာ သူသည် ကျောင်းစာတွင် ထူးချွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခဲန်ဆက်ပြည်နယ်၊ ဟိုင်းလဲန် တက္ကသိုလ်သို့ လျှောက်ထားရာ၊ အသားအရောင်ကြောင့် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအမှုအရာများကြားမှပင် ထိုလူငယ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် နက်နဲသောယုံကြည်ခြင်းရှိခဲ့သည်။ George Washington Carver (ဂျော့ဂျ် ဝါရှင်တန် ကာဗာ)၏ ဘဝလက်စွဲကျမ်းချက်မှာ “သွားလေရာရာ၌ ထာဝရဘုရားကို မျက်မှောက်ပြုလော့။ သို့ပြုလျှင်၊ သင်၏ လမ်းခရီးတို့ကို ပြုပြင်တော်မူမည်”ဟူသည့် (သု ၃:၆)ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မိမိတို့ကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေများကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့စိတ်ဒုက္ခရောက်သည်။ နှောင့်နှေးမှုများ ကြုံရသည်။ ဘယ်သွားရမှန်း မသိဘဲ လမ်းပျောက်နေတတ်သည်။ သို့သော် သုတ္တံကျမ်းက “ထာဝရဘုရားကို…

ဘုရားသခင်၌ ခိုလှုံခြင်း

လေဟာပြင် တေးဂီတဖျော်ဖြေပွဲ စတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မ၏ပါးပြင်ပေါ် သို့ မိုးစက်ကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၍ အပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးတိမ်မည်းကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် လက်မှတ်ကို ဈေးကြီးပေးဝယ်ထားရသဖြင့် ရာသီဥတုအနည်းငယ်ဆိုးရုံနှင့် ကျွန်မ မပြန်ချင်သေးပေ။ ထိုအချိန်တွင် ထီးများ တစ်လက်ပြီးတစ်လက် ပွင့်လာသည်။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးမှာမူ ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်လုံးကို ခေါင်းတွင် စွပ်လိုက်သည်။ နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ ဖျော်ဖြေသူက မိုက်ခရိုဖုန်းကိုဆွဲ၍ တစ်နေရာရာတွင် ခိုလှုံကြပါရန် တိုက်တွန်းတောင်းပန်တော့သည်။

မိုးသည်းထန်စွာရွာချသဖြင့် ကျွန်မတို့မှာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်များကို ကူးပြီး၊ အနီးရှိ ကျောင်းအားကစားရုံထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ခဲ့ကြသည်။ မိုးရေစိုရွှဲလျက်ပင် သူစိမ်းများနှင့်အတူ နာရီဝက်ခန့် စုရုံးနေခဲ့ကြပြီး မုန်တိုင်းစဲသွားလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မမျှော်လင့်မိသည်။ ကျွန်မတို့အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်မူ တေးဂီတအဖွဲ့သည် ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘဝမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ ကျွန်မတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးကြမည်နည်း။…

ဤကဲ့သို့သော မိတ်ဆွေများနှင့်

“နင့်အကြောင်းကို နင့်ထက်တောင် ငါက ပိုသိသေး!”ဟူ၍ လူငယ်ဘဝက မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထိုသို့ပြောသံကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရဖူးသည်။ အပြုသဘောပြောခြင်းဖြစ်၍ ကောင်းပါသည်။ သို့သော် သာသနာပြုဆရာ၏မွေးစားသား ကျွန်တော့်၏ရှုပ်ထွေးလှသည့်ဘဝကို ကမ္ဘာ့တိုက်ကြီး လေးတိုက်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုမျိုးစုံက ပုံသွင်းပေးခဲ့သည်။ စင်စစ် ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သူမသိပါ။

ယောဘ၏မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်သော ဇောဖာသည် ယောဘ၏ဒုက္ခများကို သုံးသပ်ရာတွင် ပညာရှိပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်၏ဇာတိတော်ကို စစ်၍ တွေ့နိုင်သလော။ မိုးကောင်းကင်ကို မီသည်ဖြစ်၍ သင်သည် အဘယ်သို့ပြုနိုင်သနည်း”(ယောဘ ၁၁:၇-၈)ဟု သူမေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်။ သို့သော် သည့်နောက်တွင် ဇောဖာသည် သူကိုယ်တိုင် မသိနိုင်သော ယောဘ၏စိတ်နှလုံးအကြောင်းကို ဝံ့ဝံ့စားစား ပြောဆိုခဲ့သည်။ အထောက်အထားမရှိဘဲနှင့် “သင်ပြုသောဒုစရိုက်ကိုပယ်၍ သင့်အိမ်၌ ဆိုးညစ်သောအမှုကို လက်မခံလျှင်... အညစ် အကြေးနှင့်ကင်းလွတ်သောမျက်နှာကို ပြရလိမ့်မည်။ စိုးရိမ်စရာအကြောင်းမရှိ၊ တည်ကြည်လိမ့်မည်”(:၁၄-၁၅)ဟု သူဆိုခဲ့သည်။

ယောဘက ဇောဖာနည်းတူ…

သန့်ရှင်းရာလမ်း

ဂျဲနီဖာသည် အသက်အရွယ်မတိုင်မီ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းသည့် ဒီမင်းရှားရောဂါ စတင်ခံစားနေရကြောင်း သိရှိပြီးနောက်၊ သူမသည် ကျမ်းစာမဖတ်နိုင်တော့သဖြင့် အော်ဒီယို ကျမ်းစာကို စတင်နားထောင်ခဲ့ပြီး၊ ကျမ်းစာချက်များသည် သူမအတွက် အဓိပ္ပာယ်သစ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ သူမသည် လမ်းခဏခဏ ပျောက်တတ်ပြီး၊ လူများကို မမှတ်မိတော့သလို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမရှိဘဲ ရှိသည်အထင်နှင့် စိတ်အာရုံချောက်ခြားနေသည်။ ထိုသို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ကြောက်ရွံ့နေချိန်တွင်၊ ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်းမှ “ထိုအရပ်၌ လမ်းမကြီးရှိလိမ့်မည်။ ထိုလမ်းကို သန့်ရှင်းရာလမ်းဟု သမုတ်ကြလိမ့်မည်။ ... သွားသောသူတို့နှင့်အတူ ကိုယ်တော်တိုင် ခရီးသွားလျက်ရှိတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ မိုက်သောသူသော်လည်း လမ်းမလွဲရ။ ရွေးနုတ်သောသူတို့သာလျှင် ခရီးသွားကြလိမ့်မည်”(ဟေရှာ ၃၅:၈- ၉) ဟူသည့်ကျမ်းချက်ကို ကြားရသောအခါ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်သက်သာစေခြင်းကို ခံစားရသည်။

ပရောဖက်ဟေရှာယသည် မိမိတို့၏နေရင်းပြည်မှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရသော သူ၏လူမျိုးတို့အား ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ဝေမျှခဲ့သည်။ ဘုရား၏မျက်မှောက်တော်ကို ခံစားရမည့် ဗိမာန်တော်နှင့် ဝေးကွာနေရသဖြင့် သူတို့သည်…