ဘုရားရွင္ နားလည္သည္၊ ဂ႐ုလည္း စိုက္သည္။
“မသိနားမလည္မႈႏွင့္ စိတ္မ၀င္စားမႈမ်ားသည္ ယေန႔ေခတ္လူမႈဆက္ဆံေရး၏ ျပႆနာ ဟုထင္ပါသလား”ဟု လူတစ္ဦးကိုေမးရာ၊ သူက “ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး၊ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး” ဟု ဟာသေဖာက္သည္။
ထိုသူနည္းတူ အားေလ်ာ့စိတ္ပ်က္ေနသူမ်ားစြာတို႔သည္ ယေန႔ေခတ္ႏွင့္ ဤေခတ္ႀကီးထဲ ေနထိုင္ရွင္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ ခံစားရၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဘ၀၏ ႐ႈပ္ေထြးမႈႏွင့္ေသာကပူပန္စရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္္၍ သခင္ေယ႐ႈသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို အျပည့္အ၀နားလည္ၿပီး အေလးအနက္ဂ႐ုစိုက္ သည္။ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းမွ ေဟရွာယအနာဂတၱိက်မ္း အခန္းႀကီး ၅၃ တြင္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ထက္၌ ခရစ္ေတာ္ ကားစင္တင္သတ္ခံရမည့္ နိမိတ္လကၡဏာအားျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔
အတြက္ ေယ႐ႈရွင္ နာက်င္ခံစားခဲ့ရသည့္ ေ၀ဒနာပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္ေစပါသည္။ “ထိုသူသည္ ညႇဥ္းဆဲျခင္းႏွင့္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းကိုခံ၍ ... သိုးသည္ အေမြးညႇပ္ေသာသူေရွ႕မွာ မျမည္ဘဲေနသကဲ့သို႔၊ သူသည္ ႏႈတ္ကို မဖြင့္ဘဲေန၏” (း၇)။ “ငါ၏လူမ်ိဳးအျပစ္ေၾကာင့္ ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူျခင္းကို ခံေလ၏”(း၈)။ “ထာ၀ရဘုရားသည္ သူ႕ကိုႏွိပ္စက္ျခင္းငွာ…
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ အဖိုးအခ
ကၽြန္မတို႔သမီးေလးသည္ ကၽြန္မမိဘမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္လက္ရမ္းျပေနရင္း မ်က္ရည္က် ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မတို႔ရွိရာ အဂၤလန္သို႔ အလည္လာၿပီးေနာက္ သူတို႔ေနရပ္
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ ျပန္ၾကေတာ့မည္။ “အဘိုးနဲ႔အဘြားကို မျပန္ေစခ်င္ဘူး” ဟု သူက ေျပာသည္္။ သမီးေလးကိုေခ်ာ့ရင္း ခင္ပြန္းသည္က “ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အဖုိးအခက ဒါဘဲ” ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳပါသည္။
မိမိခ်စ္ရသူမ်ားႏွင့္ ခြဲခြာရေသာအခါ နာက်င္မႈကို ကၽြန္မတို႔ ခံစားရႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ သခင္ေယ႐ႈသည္ သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားအတြက္ ကားတိုင္ေပၚ၌ ေပးဆပ္ခဲ့ရ သည့္ ေမတၱာအဖိုးအခမွာ ျပင္းထန္ဆိုး၀ါးဆံုးေသာခြဲခြာမႈ ျဖစ္သည္။ လူသားလည္းျဖစ္၊ ဘုရားလည္းျဖစ္သူ သခင္ ေယ႐ႈသည္ “လူမ်ားတို႔၏အျပစ္ကို ေဆာင္ရြက္”မည့္အေၾကာင္း ပေရာဖက္ေဟရွာယ၏ ႀကိဳတင္ေဟာၾကားခ်က္မွာ ပေရာဖက္ျပဳၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၀ အၾကာတြင္ ျပည့္စံုခဲ့သည္ (ေဟ ၅၃း၁၂)။ ထိုက်မ္းစာတြင္ သခင္ေယ႐ႈအား နာက်င္ေ၀ဒနာခံစားသူ အေစခံ အျဖစ္ ေဖာ္ညႊန္းထားခ်က္မ်ားက ေပၚလြင္သည္။ ကားတိုင္ေပၚတြင္…
ကားတုိင္ကို သတိရပါ
ကၽြႏု္ပ္တက္ေရာက္ေသာ ဘုရားေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ အေရွ႕တည့္တည့္တြင္ ႀကီးမားလွေသာ လက္၀ါးကားတုိင္ တစ္ခုရွိသည္။ ထိုကားတိုင္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏အျပစ္မ်ားႏွင့္ သခင္၏သန္႔ရွင္းျခင္းကို ဖလွယ္ေပးခဲ့ေသာေနရာ၊ သခင္ေယ႐ႈ အေသခံခဲ့သည့္ မူလကားတိုင္ကို ေဖာ္ၫႊန္းျပေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ျပဳမိ၊ ေျပာမိ၊ က်ဴးလြန္မိခဲ့ေသာ အေတြးမ်ားအတြက္ ဘုရားသခင္သည္ သူ၏ၿပီးျပည့္စံုေသာ သားေတာ္ကို အေသခံေစခဲ့သည္။ ကားတုိင္ေပၚတြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွင့္ ထိုက္သင့္ေသာ ေသျခင္းမွ ကယ္တင္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာအမႈကို သခင္ေယ႐ႈၿပီးစီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္ (ေရာ ၆း၂၃)။
ကားတိုင္ျမင္ကြင္းသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ သခင္ေယ႐ႈ မည္မွ်သည္းခံခဲ့ေၾကာင္းကို ဆင္ျခင္မိေစသည္။ ကားစင္တင္ အသတ္မခံရစဥ္တြင္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းႏွင့္ တံေတြးေထြးျခင္းတို႔ ခံခဲ့ရသည္။
စစ္သားမ်ားက သူ႕ေခါင္းကို တုတ္ႏွင့္႐ိုက္သည္။ ဒူးေထာက္ကာ ကိုးကြယ္ဟန္ႏွင့္ ပ်က္ရယ္ျပဳၾကသည္။ သူ႕ကိုသတ္မည့္ ေနရာထိတိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ကားတုိင္ ကိုယ္ထမ္း ခဲ့ရသည္။ ၾကမ္းတမ္းသည့္ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ သခင္ အလြန္ႏြမ္းနယ္ပင္ပန္းခဲ့သည္။ ေဂါလေဂါသ ကုန္းျမင္႔ေပၚတြင္ သစ္တုိင္ေထာင္ေသာအခါ…
ကၽြႏု္ပ္တို႔အက်ိဳးအတြက္ စြန္႔ပယ္ခံျခင္း
မိတ္ေဆြတစ္ဦး အနားမွာရွိျခင္းက နာက်င္မႈကို ပို၍ခံႏိုင္ရည္ရွိေစပါသလား။ ဗာဂ်ီးနီးယား တကၠသိုလ္မွ သုေတသနပညာရွင္မ်ားသည္ ထုိေမးခြန္းအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာအေျဖ တစ္ခုကို ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။ ထိုပညာရွင္မ်ားက လူတစ္ေယာက္သည္ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို တစ္ေယာက္တည္း ခံစားေနရခ်ိန္၊ သူစိမ္းတစ္ေယာက္၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း ခံစားရခ်ိန္ (သို႔) အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြ၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ ရင္း ခံစားရခ်ိန္ စသည့္ ကြဲျပားေသာအေျခအေနမ်ားတြင္ ဦးေႏွာက္၏တံု႔ျပန္မႈ မည္သို႔ရွိမည္ကို ေလ့လာခဲ့သည္။
သုေတသနပညာရွင္မ်ားက ၁၂ ႀကိမ္ မက စမ္းသပ္ၿပီးေသာအခါ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ရလဒ္ကို ရရွိခဲ့သည္။ က်ေရာက္လာမည့္ထိတ္လန္႔မႈကို တစ္ဦးတည္းရင္ဆိုင္သူ ႏွင့္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေစာင့္ဆိုင္း သူတို႔၏ဦးေႏွာက္တြင္ အႏၲရာယ္က်ေရာက္ေတာ့မည္ဟု သတိေပးေနသည္။ သို႔ေသာ္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရသူတစ္ဦး၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသူ၏ ဦးေႏွာက္သည္ သက္သက္သာသာရွိေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးရွိေနျခင္းျဖင့္ ခံစား ရေသာ သက္သာမႈသည္ နာက်င္မႈမ်ားကို ပို၍ ခံႏုိင္ရည္ရွိေစပါသည္။
ေဂသေရွမန္ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ သခင္ေယ႐ႈဆုေတာင္းစဥ္ သူ႔အား…
သင့္ဆံပင္ကို ျဖည္ခ်လိုက္ပါ
သခင္ေယ႐ႈ ကားတိုင္ေပၚတြင္ အေသသတ္ျခင္းမခံရမီ မာရိအမည္ရွိအမ်ိဳးသမီးသည္ တန္ဖိုးႀကီးဆီေမႊးကို သခင့္ေျခေတာ္ေပၚ ေလာင္းခဲ့သည္။ ထိုထက္ပိုၿပီး ရဲတင္းေသာ အျပဳအမူကား သူမ၏ဆံပင္ျဖင့္ ေျခေတာ္ကို သုတ္ေပးခဲ့သည္ (ေယာ ၁၂း၃)။ သူ႕တစ္သက္စာ စုေဆာင္းရသမွ်ကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့႐ံုသာမက၊ သူ၏ဂုဏ္အသေရကို စြန္႔လႊတ္ ခဲ့ရသည္။ ပထမရာစုႏွစ္အခ်ိန္က အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသ ယဥ္ေက်းမႈတြင္ ဂုဏ္အသေရရွိ အမ်ိဳးသမီးသည္ သူတို႔၏ ဆံပင္ကို လူပံုအလယ္တြင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ခ်မျပပါ။ သို႔ေသာ္ စစ္မွန္ေသာ၀တ္ျပဳျခင္းသည္ သူတစ္ပါး မည္သို႔ ထင္မည္နည္းဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ပါ (၂ရာ ၆း၂၁-၂၂)။ သခင္ေယ႐ႈကို ခ်ီးမြမ္း ကိုးကြယ္ရလွ်င္ ၿပီးေရာ၊ အိေႁႏၵမဲ့ အက်င့္သိကၡာမဲ့သူအျဖစ္ အထင္ခံရလည္း မာရိ ခံႏိုင္ပါသည္။
အခ်ိဳ႕က ဘုရားေက်ာင္းသြားလွ်င္ အျခားသူမ်ား သူတို႔အေပၚ အေကာင္းေျပာေအာင္ ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္
ျဖစ္ေနရမည္ဟု ဖိစီးမႈခံရၾကသည္။ ပံုဥပမာႏွင့္ ခိုင္းႏိႈင္း ေျပာရလွ်င္…
ဘာေၾကာင့္ ခြင့္လႊတ္ရမွာလဲ
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို လွည့္စားသြားရာ၊ သူမအား ခြင့္လႊတ္ရမည္ကို သိေသာ္လည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါ႔မလားဆိုသည္ကို မေသခ်ာခဲ့ပါ။ သူမ၏စကားလံုးမ်ားက ရင္ထဲထိလိုက္၍ တႏံု႔ႏံု႔နာက်င္ေစၿပီး ေဒါသနာက်င္မႈမ်ားျဖင့္ အံ့ၾသထိတ္လန္႔မိသည္။ ကၽြန္မ သူႏွင့္ထိုအေၾကာင္းအရာကို ျပန္ေျပာၿပီး ခြင့္လႊတ္ေၾကာင္း ေျပာလိုေသာ္လည္း သူမႏွင့္ျပန္ဆံုတိုင္း ထိုနာက်င္မႈကို ျပန္ခံစားရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ အၿငိဳးအေတးမ်ားရွိေသးေၾကာင္း သိလာ သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔တြင္ ဘုရားရွင္သည္ ကၽြန္မ၏ ဆုေတာင္းခ်က္ကို အေျဖေပးၿပီး လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေမ့ေပ်ာက္ရန္အတြက္ ခြန္အားေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ လံုး၀လြတ္လပ္သြားပါေတာ့သည္။
ခရစ္ယာန္ယံုၾကည္ျခင္း၏ အဓိကဗဟိုခ်က္တြင္ ခြင့္လႊတ္ျခင္းတရား ရွိပါသည္။ ကၽြန္မတို႔၏ကယ္တင္ရွင္ သည္လည္း ကားတုိင္ေပၚ၌ ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနသည့္တုိင္ ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ သူ႕ကို သံႏွင့္႐ိုက္ၿပီး ကားတိုင္ေပၚတြင္ အေသသတ္ခဲ့သူမ်ားကို ခ်စ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔ ျပဳမိေသာ အျပစ္မ်ားကို ခြင့္လႊတ္ေပးရန္ ခမည္းေတာ္ထံ ဆုေတာင္း ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ထိုခါးသည္းမႈႏွင့္ ေဒါသအမ်က္၌ ခ်ည္ေႏွာင္မထားဘဲ…
အေကာင္းဆံုး မိတ္ေဆြ
ကၽြန္ေတာ္႔ အသက္ ၁၂ ႏွစ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုသည္ ကႏၲာရအတြင္း႐ွိ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ႔သည္။ ေက်ာင္းအသစ္၌ ကာယေလ႔က်င္႔ခန္းအခ်ိန္ ၿပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရအိုးဆီသို႔ အေျပးသြားခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္က အသက္ငယ္ၿပီး ပိန္တာ႐ိုးေလးျဖစ္သျဖင္႔ တန္းစီေနခ်ိန္၌ တစ္ခါတစ္ရံ တြန္းထုတ္ခံရ သည္။ တစ္ေန႔တြင္ လူေကာင္ႀကီးၿပီး အား႐ိွသည့္ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ိဳးစ္ က ထိုအျဖစ္ကို ျမင္သြားသည္။ သူ႐ုတ္ျခည္း၀င္လာကာ သူ႔လက္ႀကီးျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ လမ္း႐ွင္းေပးကာ `ဟိတ္ ဘဲန္စ္ အရင္ ေရေသာက္ပါေစ´ ဟုေအာ္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစၿပီး ေရေသာက္ခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ျပႆနာမ႐ွိေတာ႔ပါ။
တစ္ပါးသူတို႔၏ၾကင္နာမႈကို မခံစားရသည့္အျဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳရသည္တြင္ သခင္ေယ႐ႈ ထုိခံစားခ်က္ကို နားလည္သည္။ သမၼာက်မ္းစာမွ ထိုသခင္သည္ `မထီမဲ႔ျမင္ျပဳျခင္းကိုခံ၍ လူတို႔တြင္ အယုတ္ဆံုးေသာသူ´ ဟု ဆိုထားသည္ (ေဟ႐ွာ
၅၃း၃)။ သို႔ေသာ္ သခင္ေယ႐ႈသည္…
ယံုၾကည္ျခင္း ခရီးစဥ္
လ်ဴေ၀ါလစ္ ေရးသားသည့္ ဘင္ဟား - ခရစ္ေတာ္အေၾကာင္းဇာတ္လမ္း၀တၳဳသည္ ၁၈၈၀ တြင္ စတင္ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိသည္မွစ၍ ႐ိုက္မေလာက္၊ ထုတ္တိုင္းကုန္ျဖစ္ၿပီး ၁၉ ရာစု၏ အလႊမ္းမိုးႏိုင္ဆံုးေသာ ခရစ္ယာန္စာေပအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရသည္။ ထို၀တၳဳက သခင္ေယ႐ႈအေၾကာင္း ျဖစ္ရပ္မွန္ႏွင္႔ ဂ်ဴးသူႂကြယ္ေလး ယုဒ ဘင္ဟား အေၾကာင္းကို ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႕၍ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္သည္။
Humanities မဂၢဇင္းတြင္ စာေရးဆရာမ ေအမီ လစ္ဖ္ဆင္က ထို၀တၳဳကို ေရးသားရင္းမွ စာေရးဆရာ လ်ဴေ၀ါလစ္၏ အသက္တာေျပာင္းလဲသြားသည္ဟု ေဖာ္ျပ ေရးသားခဲ႔သည္။ သခင္ေယ႐ႈ ေ၀ဒနာခံစားရသည့္ ျမင္ကြင္း”
သ႐ုပ္တြင္ ဇာတ္ေကာင္ ဘင္ဟား က စာဖတ္ပရိသတ္ကို ဆြဲေခၚသြားသလို လ်ဴေ၀ါလစ္ ကိုလည္း သခင္ေယ႐ႈ ခရစ္ေတာ္အား ယံုၾကည္သက္၀င္လာေစရန္ ပို႔ေဆာင္ ခဲ႔သည္။ “နာဇရက္ၿမိဳ႕သားကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ႔တယ္။ … ဘယ္သာမန္လူသားကမွ မလုပ္ႏိုင္တဲ႔အမႈကို ဒီလူျပဳခဲ႔တာ ကၽြန္ေတာ္…
တစ္သက္တာ သိုးထိန္း
ကၽြန္မ၏သားေလး အတန္းတက္သြားေသာအခါ `သားဆရာမကို သားတစ္သက္လံုး လိုခ်င္တယ္´ ဟု ေအာ္ငိုပါသည္။ ဆရာအေျပာင္းအလဲသည္ ဘ၀၏အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္ေၾကာင္း သူ သေဘာေပါက္ေအာင္ ႐ွင္းျပရသည္။ တစ္သက္တာ တည္ျမဲေသာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမ်ား ႐ွိပါသလားဟု ကၽြန္မတို႔ ေတြးေကာင္း ေတြးမိမည္။
တစ္သက္တာ တည္ျမဲေသာ ဆက္ဆံေရး တစ္ခုကို ဘိုးေဘးႀကီး ယာကုပ္က ေတြ႕႐ွိခဲ႔သည္။ ယာကုပ္သည္ မယံုႏိုင္စရာ အေျပာင္းအလဲမ်ားစြာႏွင္႔ ဘ၀႐ွင္သန္ခဲ႔ရၿပီး သူခ်စ္ရသူမ်ားကိုလည္း ဆံုး႐ံႈးခဲ႔ရၿပီးေနာက္ သူ႔ဘ၀၌ မျပတ္ အစဥ္အျမဲတည္႐ွိေသာ အရာတစ္ခုကို သူသိ႐ွိခဲ႔သည္ “...ဘုရားသခင္၊ ငါ႔ကို တစ္သက္လံုး ယေန႔တိုင္ေအာင္ ေကၽြးေမြးေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္သည္ … ဤသူငယ္တို႔ကို ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ္မူပါေစေသာ” ဟု သူဆုေတာင္းခဲ႔သည္ (ကမာၻ ၄၈း၁၅-၁၆)။
ယာကုပ္သည္ သိုးထိန္းျဖစ္ခဲ႔ဖူးေပရာ သူႏွင္႔ဘုရားသခင္၏ဆက္ဆံေရးကို သိုးထိန္းႏွင္႔သိုး၏ဆက္ဆံေရးျဖင္႔ ႏႈိင္းယွဥ္ခဲ႔သည္။ သိုးအေကာင္ေပါက္လာသည္မွ တစ္ျဖည္းျဖည္းႀကီးျပင္းကာ အသက္ႀကီးသြားခ်ိန္အထိ သိုးထိန္းက…
သူေတာ္ေကာင္းလမ္း
ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီး ကယ္႐ိုလိုင္းႏွင္႔အတူ လန္ဒန္သို႔ ေရာက္႐ွိခဲ့စဥ္၊ လမ္းသြားရင္းမွ သူေတာ္ေကာင္းလမ္း - `Godliman Street´ ဟူသည့္လမ္းကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုလမ္း၌ ေနထိုင္ခဲ႔သူတစ္ဦးသည္ သူေတာ္စင္ကဲ႔သို႔ အလြန္ေကာင္းမြန္ၾကည္ညိဳဖြယ္ အသက္တာႏွင္႔ အသက္႐ွင္ခဲ႔ျခင္းေၾကာင္႔ `ထိုသူေတာ္ေကာင္း၏လမ္း´ ဟု လူသိမ်ား ထင္႐ွားခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သားခဲ႔ရသည္။ ဤတြင္ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းမွ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရမိသည္။
လမ္းမွားၿပီးေပ်ာက္ေနသည့္ ျမည္းအခ်ိဳ႕ကို ႐ွာေဖြ ရန္ေ႐ွာလုႏွင္႔အတူ ငယ္သားတစ္ဦးကို သူ၏ဖခင္က ေစလႊတ္ လိုက္သည္။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွာေဖြေသာ္လည္း ျမည္းကို မေတြ႕ပါ။ ေ႐ွာလုက လက္ေလွ်ာ႔ၿပီး အိမ္ျပန္ရန္ ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ငယ္သားက ပေရာဖက္ ႐ွေမြလ ႐ွိသည့္ ရာမအရပ္သို႔ ၫႊန္လ်က္ “ဤၿမိဳ႕၌ အသေရထင္႐ွားေသာ ဘုရားသခင္၏လူတစ္ေယာက္႐ွိ၏။ သူေျပာသမွ်ေသာ စကားသည္ ဧကန္အမွန္ ျပည့္စံုတတ္၏။ သူ႔ထံသို႔ သြား ၾကစို႔။…