ခ်ီးမြမ္းရန္ အေၾကာင္းအရင္း
ကၽြန္မ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အ႐ြယ္က ေက်ာင္း၌ အဓိက ဘာသာရပ္ ၄ ခု အျပင္ အေျခခံ အိမ္တြင္းမႈ၊ စီးပြားေရး၊ အႏုပညာ၊ သံစံုသီခ်င္းအဖြဲ႕ႏွင္႔ လက္သမားအတတ္ပညာ (အိမ္ေဆာက္ရန္ သစ္သားမ်ားပံုေဖာ္ျခင္း-woodworking) စသည့္ ဘာသာရပ္မ်ားကိုပါ သင္ယူရမည္ျဖစ္သည္။ သံစံုသီခ်င္းသင္တန္း၏ ပထမဆံုးရက္တြင္ နည္းျပက ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို စႏၵရားအနီးသို႔ေခၚ၍ အသံစစ္ၿပီး ေနရာခ်သည္။ ကၽြန္မအလွည့္၌ ဆရာတီးေသာ တီးလံုးကို္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆိုျပခဲ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မကို ေနရာမခ်ဘဲ ကၽြန္မကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးသည့္အခန္းသို႔ ပို႔ၿပီး အျခား သင္တန္းတစ္ခုကို ေ႐ြးခ်ယ္ရန္ တိုင္ပင္ေစပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္မသိလိုက္သည္မွာ ကၽြန္မအသံသည္ သီခ်င္းသံၾကား၌ မၾကားသင္႔ေသာအသံျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ဘယ္ေသာအခါမွ သီခ်င္းမဆိုသင္႔ေၾကာင္းေပတည္း။
ထိုအေတြးက ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္တုိင္ေအာင္ စြဲေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ လူလတ္ပိုင္းအ႐ြယ္တြင္ ဆာလံ ၉၈ ကို ဖတ္မိသည္။ ဆာလံဆရာက…
မိုးသက္မုန္တိုင္းၾကား၌
ေလက တစ္ဝုန္းဝုန္း၊ လွ်ပ္စီးမ်ားလည္း ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ လက္ကာ၊ လိႈင္းတံပိုးမ်ားလည္း ႐ိုက္ခတ္ေနၾကသည္။ ငါေသရေတာ႔မယ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးလိုက္မိသည္။ အဘိုးအဘြား
တို႔ႏွင္႔အတူ ေရအိုင္ႀကီးထဲ ငါးမွ်ားထြက္ရင္း အခ်ိန္ေႏွာင္းသြားၿပီး ေနဝင္သြားခ်ိန္၌ ႐ုတ္တရက္ေလျပင္းမ်ား တိုက္ခတ္လာပါေတာ႔သည္။ ေလွမေမွာက္ေအာင္ အဘိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွဦးပိုင္း၌ သြားထိုင္ခိုင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲ ေၾကာက္စိတ္မ်ား စိုးမိုးသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ဆုေတာင္းလိုက္သည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္သည္
ဆယ္႔ေလးႏွစ္သားအ႐ြယ္ ျဖစ္သည္။
ဘုရား႐ွင္ထံမွ စိတ္ခ်မႈႏွင္႔ ကြယ္ကာမႈကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းခံရင္း မုန္တိုင္းက အားေလ်ာ့မသြားေသာ္လည္း ေလွကို ကမ္းသို႔ကပ္ႏိုင္ခဲ႔သည္။ ယေန႔ထိတိုင္ ထိုမုန္တိုင္းႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ရေသာညက ခံစားခဲ႔ရသည့္ ဘုရားသခင္၏ တည္႐ွိ ေတာ္မူျခင္း မ်က္ေမွာက္ေတာ္ထက္ သာ၍ေလးနက္ေသာ အျခားအရာ ႐ွိမည္မဟုတ္ပါ။
သခင္ေယရႈသည္လည္း မုန္တိုင္းမ်ားႏွင္႔ မစိမ္းပါ။ မာကု ၄း၃၅-၄၁ တြင္…
တစ္ေယာက္ နာက်င္လွ်င္ အားလံုးနာက်င္ရသည္။
လုပ္ေဖာ္ေဆာင္ဖက္တစ္ဦးသည္ အလြန္အမင္းနာက်င္သည့္ ေ၀ဒနာခံစားရလ်က္ ဖုန္းဆက္လာေသာအခါ ႐ံုးမွလူတစ္ေယာက္စီတိုင္း စိုးရိမ္သြားၾကသည္။ ေဆး႐ံု တစ္ရက္ တက္အနားယူၿပီး ႐ံုးျပန္တက္ေသာအခါ နာက်င္မႈသည္ ေက်ာက္ကပ္၌ ေက်ာက္တည္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး သူက ထိုေက်ာက္ကို အမွတ္တရအျဖစ္္ ဆရာဝန္ထံမွ ေတာင္းခဲ႔ၿပီး ႐ံုးသို႔ယူလာျပသည္။ ေက်ာက္ကို ၾကည့္ၿပီး လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္အနည္းငယ္မွ ကၽြႏု္ပ္၏သည္းေျခေက်ာက္ကို အမွတ္ရကာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ႔ရသည္။ ထိုနာက်င္မႈ ေဝဒနာကို မခ်ိတင္ကဲခံစားခဲ့ရသည္။
တစ္ခါတစ္ရံ ေသးငယ္ေသာအရာေလးက ခႏၶာ တစ္ခုလံုးကို နာက်င္မႈေ၀ဒနာျဖစ္ေစျခင္းက စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းေပဘူးလား။ ၎သည္ ၁ ေကာ ၁၂း၂၆ တြင္ တမန္ေတာ္ ႐ွင္ေပါလု သြယ္ဝိုက္၍ေဖာ္ျပထားသည့္အခ်က္ ျဖစ္သည္။ ‘‘အဂၤါတစ္ခုတည္း ဆင္းရဲျခင္းကိုခံရလွ်င္၊ အဂၤါ အေပါင္းတုိ႔သည္ အတူခံရၾက၏”။ အခန္းႀကီး ၁၂ တစ္ခန္းလံုးတြင္ ကမာၻတစ္ဝန္းလံုးမွ ခရစ္ယာန္မ်ားကို ခႏၶာကိုယ္အျဖစ္ ဥပမာျပဳထားသည္။ ႐ွင္ေပါလုက ‘‘ဘုရားသခင္သည္ ကိုယ္ခႏၶာကို မွ်ေစ၍’’…
ယံုၾကည္ျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္း၊ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း
အန္တီေကသီသည္ သူ႔ဖခင္ (ကၽြန္မအဘိုး)ကို သူ႔ေနအိမ္တြင္ ၁၀ ႏွစ္ၾကာ ၾကည့္႐ႈျပဳစု ခဲ႔ပါသည္။ ဖခင္ႀကီး အိုမင္းမစြမ္းခ်ိန္တြင္ အန္တီသည္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြး၊ သန္႔႐ွင္းေရး လုပ္ေပးၿပီး က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ႔လာခ်ိန္တြင္မူ သူနာျပဳအျဖစ္ ၾကည့္႐ႈေစာင္႔ေ႐ွာက္ခဲ႔ သည္။
တမန္ေတာ္႐ွင္ေပါလုက သက္သာေလာနိတ္ၿမိဳ႕သားမ်ား၏ ‘‘ယံုၾကည္ေသာစိတ္ ႏွင္႔အက်င္႔ကိုက်င္႔ျခင္း၊ ခ်စ္ေသာစိတ္ႏွင္႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ ျခင္း၊ ငါတို႔သခင္ေယ႐ႈခရစ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ေသာစိတ္ႏွင္႔ တည္ၾကည္ျခင္း’’ တို႔အတြက္ ဘုရားသခင္ထံ ေက်းဇူးတင္ ခဲ့သည္။ အန္တီ၏အေစခံျခင္းသည္ ေခတ္သစ္စံနမူနာ ျဖစ္သည္။
အန္တီသည္ ယံုၾကည္ျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတို႔ျဖင္႔ အေစခံခဲ႔သည္။ ဤသို႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ၾကည့္႐ႈျပဳစုရေသာ အေစခံမႈသည္ ဤအေရးႀကီးေသာအလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္ရန္ ဘုရားသခင္ သူ႔ကိုေစစားသည္ဟု သူယံုၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားသခင္ႏွင္႔ သူ႔ဖခင္ကို ခ်စ္အားႀကီးေသာ ေမတၱာစိတ္မွ သူ၏အေစခံ လုပ္ရပ္ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း၌လည္း သူသည္းခံခဲ့သည္။ အဘိုးသည္ အလြန္ သေဘာေကာင္း…
မည္မွ်ၾကာမည္နည္း
Lewis Carroll ေရးသားေသာ Alice in Wonderland ဂႏၲဝင္စာအုပ္ထဲတြင္ Alice က ‘‘ထာဝရဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသလဲ’’ ဟုေမးရာ ယုန္ျဖဴေလးက ‘‘တစ္ခါတစ္ေလ တစ္စကၠန္႔ပဲၾကာတယ္’’ ဟုေျဖခဲ႔သည္။
ကၽြန္ေတာ္႔ညီ ေဒးဗစ္ ႐ုတ္တရက္ကြယ္လြန္သြားခ်ိန္တြင္ ထိုအတိုင္းပင္ အခ်ိန္ ဆိုုတာ အရမ္းျမန္တာပဲဟု ခံစားမိသည္။ သူ႔ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ ေန႔ရက္ နီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ခံစားေနရသည့္ဆံုး႐ံႈးမႈေ၀ဒနာ ပို၍ျပင္းထန္လာသည္။ အခ်ိန္စကၠန္႔တိုင္းသည္ ထာ၀ရ ကာလလိုပင္ ၾကာျမင္႔သည္။
ထိုနည္းတူခံစားေနရသည့္ ဒါ၀ိဒ္မင္းႀကီးသည္လည္း ‘‘အို ထာဝရဘုရား၊ အကၽြႏု္ပ္ကို အလွ်င္းမမွတ္ဘဲ အဘယ္မွ်ကာလပတ္လံုး ေမ႔ေလ်ာ႔ေတာ္မူမည္နည္း။ အဘယ္မွ်ကာလပတ္လံုး မ်က္ႏွာေတာ္ကို ကြယ္ထား ေတာ္မူမည္နည္း။ အကၽြႏု္ပ္သည္ အစဥ္ဝမ္းနည္းလ်က္ အဘယ္မွ်ကာလပတ္လံုး ေတြးေတာေသာစိတ္ ႐ွိရပါမည္နည္း။ အကၽြႏု္ပ္၏ရန္သူသည္ အဘယ္မွ်ကာလပတ္လံုး အကၽြႏု္ပ္ ကို အုပ္စိုးရပါမည္နည္း’’ (ဆာ ၁၃း၁-၂) ဟု စပ္ဆိုခဲ့သည္။ ထိုအခန္းငယ္…
ဆုေတာင္းျခင္းအားျဖင္႔သာ
ကၽြန္မ၏မိတ္ေဆြသည္ ကင္ဆာေရာဂါကုသမႈခံယူေနစဥ္အတြင္း တစ္ညတြင္ သန္းေခါင္ယံႀကီး ဖုန္းဆက္လာသည္။ သူက မထိန္းႏိုင္ဘဲ ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေႂကြးသျဖင့္ ကၽြန္မ စိတ္ေသာကေရာက္ရၿပီး မ်က္ရည္မ်ားက်လ်က္ ‘‘သခင္ဘုရား၊ ကၽြန္မ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ ’’ ဟု တိတ္တဆိတ္ဆုေတာင္းခဲ႔သည္။
သူ႔ငိုေႂကြးသံက ကၽြန္မႏွလံုးသားကို ညႇစ္ထား သကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ နာက်င္မႈမ႐ွိေအာင္၊ အေျခအေန ေကာင္းလာေအာင္ ကၽြန္မလုပ္မေပးႏုိင္၊ အားေပးရမည့္ စကားလံုးကို ႐ွာမေတြ႕ႏိုင္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ကူညီႏိုင္သူကို ကၽြန္မသိသည္။ ကၽြန္မ၏မိတ္ေဆြႏွင္႔အတူ ငိုေႂကြးရင္း အသံတုန္တုန္ရင္ရင္ႏွင္႔ ‘‘ေယ႐ႈ၊ ေယ႐ႈ၊ ေယ႐ႈ’’ ဟူ၍ ထပ္ခါထပ္ခါ တီးတိုးေရ႐ြတ္ ဆုေတာင္းေနခဲ႔သည္။
သူ႔ငိုေႂကြးသံက ႐ိႈက္သံ၊ ထိုမွတစ္ဆင္႔ အသံတိုးသြားၿပီး သူ႔အသက္႐ႈသံ မွာလည္း တျဖည္းျဖည္းေႏွးသြားသည္။ သူ႔ခင္ပြန္း၏အသံေၾကာင္႔ ကၽြန္မလန္႔သြားသည္။ ‘‘သူအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ၊ မနက္ျဖန္မွ ထပ္ေခၚလိုက္မယ္ေနာ္’’ ဟူသူ႔ခင္ပြန္းက ေျပာသည္။ ကၽြန္မလည္း ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး…
အေမြအႏွစ္ ခ်န္ရစ္ထားျခင္း
လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အိုင္ဒါဟိုျပည္နယ္၏ျပန္လမ္းမဲ႔ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္ေသာ ဆယ္လ္မြန္ျမစ္ကမ္းနားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သားမ်ားသည္ လူမေနေတာ႔သည့္ ေက်းလက္စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရးျခံ၌ တစ္ပတ္တာမွ် အတူေနထိုင္အခ်ိန္ကုန္ဆံုးခဲ႔သည္။
တစ္ရက္တြင္ ျခံထဲဆင္းၿပီး စူးစမ္းေလ႔လာရာ သစ္သားမွတ္တိုင္ စိုက္ထူ ထားေသာ ေ႐ွးေဟာင္းသခ်ႋဳင္းဂူတစ္ခုကို ႐ွာေတြ႕ခဲ႔သည္။ မွတ္တိုင္၌ ကမၸည္းထိုးထားေသာစာမ်ားလည္း ေဆးေရာင္ လြင္႔ျပယ္ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီျဖစ္သည္္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ အသက္႐ွင္သန္ခဲ႔ၿပီး ေသဆံုးသြားခဲ႔သည္။ ယခုတြင္ သူ႔ကို ေမ႔ေလ်ာ႔သြားၾကၿပီျဖစ္သည္။ ထိုအုတ္ဂူေနရာက ၀မ္းနည္းစရာဟု ကၽြန္ေတာ္ခံစားရသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ဤစိုက္ပ်ိဳးေရးျခံေဟာင္းႏွင္႔ ၎ေနရာေဒသတစ္၀ိုက္ အေၾကာင္း သမိုင္းေၾကာင္းကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္႐ွာဖတ္ခဲ႔ ေသာ္လည္း ထိုေနရာ၌ ျမႇဳပ္ႏွံခဲ႔ေသာလူအေၾကာင္း အခ်က္အလက္ တစ္ခုမွ မရ႐ွိခဲ႔ပါ။
အေကာင္းဆံုးလူကို ႏွစ္တစ္ရာနီးပါး မွတ္မိၾကသည္ ဟု ဆို႐ိုးေျပာစမွတ္ျပဳၾကသည္။ က်န္လူမ်ားကိုမူ ေမ႔ေပ်ာက္ပစ္ၾကသည္။ သခ်ႋဳင္းမွတ္တိုင္မ်ားကဲ႔သို႔ပင္ လြန္ခဲ့ေသာမ်ိဳးဆက္၏အမွတ္တရမ်ားက မၾကာမီတြင္ ေပ်ာက္ျပယ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏အေမြအႏွစ္မ်ားကို ဘုရား႐ွင္၏ မိသားစုမွတစ္ဆင္႔ လက္ဆင္႔ကမ္းေပးခဲ့သည္။ မိမိ႐ွင္သန္ခဲ့သည့္…
ေ၀ဒနာထဲမွ ခြန္အား
၁၈ ႏွစ္သား ဆမ္မီသည္ သခင္ေယ႐ႈကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ ယံုၾကည္လက္ခံေသာအခါ သူတို႔၏မိ႐ိုးဖလာ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈႏွင္႔မတူသည့္အတြက္ သူ႔မိသားစုက သူ႔ကို လက္မခံ ေတာ႔ေပ။ သို႔ေသာ္ ခရစ္ယာန္အသိုင္းအ၀ိုင္းက သူ႔ကို ႀကိဳဆိုသည္၊ ခြန္အားေပး ႏွစ္သိမ္႔သည္၊ သူ႔ပညာေရးအတြက္ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ေပးသည္။ ေနာက္ပိုင္း မဂၢဇင္း တစ္အုပ္၌ သူ၏သက္ေသခံခ်က္ကို ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပေသာအခါ သူ႔အေပၚ ႏွိပ္စက္ဖိစီးမႈမ်ား ပိုၿပီး ျပင္းထန္လာခဲ႔သည္။
သို႔ေသာ္ ဆမ္မီသည္ မိသားစုႏွင္႔ အဆက္အသြယ္မျဖတ္လိုက္ပါ။ ေမာင္ႏွမမ်ားက သူ႔ကို ရက္ရက္စက္စက္ ၾကဥ္ဖယ္ၿပီး မိသားစုကိစၥမ်ား၌ ပါ၀င္ခြင္႔မျပဳေသာ္လည္း သူတတ္ႏိုင္သည့္အခ်ိန္တိုင္း မိသားစုထံသြားေရာက္ၿပီး ဖခင္ႏွင္႔စကားစျမည္ ေျပာသည္။ သူ႔ဖခင္နာမက်န္း ျဖစ္ေသာ အခါ မိသားစု၏အေျပာအဆိုကို ေဗြမယူဘဲ ဖခင္ႀကီးကို ျပဳစုေပးၿပီး ေနေကာင္းလာရန္ ဆုေတာင္းေပးသည္။ ဘုရားသခင္က ဖခင္ကို ျပန္လည္က်န္းမာေစေသာအခါ မိသားစုက ဆမ္မီကို ျပန္ၿပီး ေႏြးေထြးမႈေပးလာသည္။ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင္႔အမွ် ခ်စ္ေမတၱာျဖင္႔…
မွ်တေသာ ကစားပြဲ
အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ၏ မာရသြန္ေျပးပြဲ၌ စကၤာပူအေျပးသမား အက္ရွ္ေလလ်ဴ သည္ သူ႕ကိုယ္သူ အေျပးသမားမ်ား၏ ထိပ္ဆံုးေရာက္႐ွိေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရာ တစ္စံုတစ္ရာမွားယြင္းေနၿပီဟု သိလိုက္သည္။ ဦးေဆာင္ေျပးေနသည့္ အေျပးသမားက လမ္းမွားသြား၍ တစ္ဖြဲ႕လံုး ေနာက္က်က်န္ခဲ႔ေၾကာင္း သူခ်က္ျခင္း သိလိုက္သည္။ ထိုသူတို႔၏အမွားကို အခြင္႔ေကာင္းယူကာ အက္ရွ္ေလ အႏိုင္ယူလိုက္ႏိုင္ေသာ္လည္း အားကစားသမားပီသေသာ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ ၎သည္ စစ္မွန္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈ မဟုတ္ေၾကာင္း သူသေဘာေပါက္ခဲ့သည္။ သူ႔အေ႐ွ႕ေရာက္ေနသူမ်ား၏အမွားေၾကာင္႔ မဟုတ္ဘဲ အျခား သူမ်ားထက္ ပိုၿပီးျမန္ျမန္ ေျပးႏိုင္ျခင္းေၾကာင္႔သာ သူအႏိုင္ ရလိုသည္။ သူ၏ခိုင္မာေသာ ခံယူခ်က္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ ခဲ႔ၿပီး ေနာက္က်က်န္သူမ်ား မီလာေအာင္ သူေျပးေနေသာအ႐ိိွန္ကို ေလ်ာ႔ခ်ခဲ႔သည္။
ေနာက္ဆံုး၌ အက္ရွ္ေလ မွာ ၿပိဳင္ပြဲ၌႐ံႈးနိမ္႔ၿပီး ဆုတံဆိပ္ မရ႐ွိခဲ႔ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ႏွလံုးသားကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ႔ၿပီး၊ တရားမွ်တစြာ ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ႔ျခင္း အတြက္ ႏိုင္ငံတကာအသိအမွတ္ျပဳဆုကို ရ႐ွိခဲ႔သည္။…
ႏွစ္သိမ္႔သက္သာျခင္းကို မွ်ေ၀ျခင္း
ခ်ီကာဂို သို႔ ဆိုက္ေရာက္လာသည့္ ေလယာဥ္ေပၚမွအထြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ေ႐ွ႕မွ အမ်ိဳးသမီးက‘‘ဒီညမွာ ဘုရားသခင္က ရွင္႔ကို ကၽြန္မဆီ ေစလႊတ္ေပးလိုက္တယ္’’ဟု ေျပာသည္။ ၎သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာျခင္းစကားျဖစ္သည္။ သူက ထိုေန႔၌ ေန႔ခ်င္းျပန္ ေလယာဥ္အသြားအျပန္ခရီးကို စီးလ်က္ ယခု အိမ္အျပန္ခရီးစဥ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ‘‘ဘာေၾကာင္႔ ဒီလိုျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေန႔ခ်င္းျပန္ခရီးသြားရတာလဲ’’ ဟု ေမးလိုက္သည္။ သူက မ်က္လႊာခ်ကာ‘‘ကၽြန္မသမီးက မူးယစ္ေဆးစြဲေနလို႔ ဒီေန႔ သူ႔ကို ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးစခန္းကို အခုပဲသြားပို႔ၿပီး ျပန္လာတာေလ’’ဟု ေျဖခဲ႔သည္။
ထိုအခ်ိန္ေလး၌ ကၽြန္ေတာ္႔သား ဘိန္းျဖဴစြဲၿပီး ႐ုန္းကန္ခဲ႔ရပံု၊ သခင္ေယ႐ႈက သူ႔ကိုမည္သုိ႔ လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ ေပးပံုမ်ားကို သူ႔အား ညင္သာစြာ စာနာနားလည္မႈျဖင္႔ ေျပာျပေ၀မွ်ခဲ႔သည္။ သူနားေထာင္ေနရင္း မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ အျပံဳးတစ္ပြင္႔ ဖူးပြင္႔လာ ခဲ႔သည္။ ေလယာဥ္ဆိုက္ၿပီးေနာက္ မခြဲခြာမီတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတူတကြ ဆုေတာင္းၿပီး သူ႔သမီးကို ခ်ည္ေႏွာင္မႈမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ေပးရန္…