လူသားေပမို႔
ၿဗိတိသွ် စာေရးဆရာ Evelyn Waugh သည္ သူ၏စ႐ိုက္လကၡဏာသည္ အျပစ္မဲ႔ေၾကာင္း
ကေလာင္လက္နက္ျဖင္႔ ထင္႐ွားစြာ အခိုင္အမာေဖာ္ျပသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူ
ခရစ္ယာန္ျဖစ္လာေသာ္ျငားလည္း ႐ုန္းကန္ေနရဆဲ ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တြင္ အမ်ိဳးသမီး
တစ္ေယာက္က “Mr. Waugh သင္႔ကိုယ္သင္ ခရစ္ယာန္လို႔ေျပာၿပီး ဘယ္လိုဘ၀ ရွင္သန္ေနတာလဲ” ဟုေမးရာ၊ သူက “မဒမ္ မင္းေျပာသလို
က်ဳပ္က ဆိုးသြမ္းေကာင္း ဆိုးသြမ္းမယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ ေျပာတာ ယံုလိုက္။ ဒီဘာသာတရားေၾကာင္႔သာမဟုတ္ခဲ႔ရင္ က်ဳပ္လူပီသမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး” ဟု ျပန္ေျဖခဲ႔သည္။
Waugh သည္ “ငါသည္ က်င္႔ခ်င္ေသာစိတ္ ႐ွိေသာ္လည္း ေကာင္းစြာက်င္႔တတ္ေသာအခြင္႔ကို ႐ွာ၍ မေတြ႕ႏိုင္” (ေရာမ ၇း၁၈)ဟု ႐ွင္ေပါလု ေဖာ္ျပသကဲ့သို႔ အတြင္းစစ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေန ရသည္။ ႐ွင္ေပါလုက “ပညတ္တရားက ျပႆနာမဟုတ္ဘူး။ ငါကျပႆနာ ျဖစ္ေနတာ၊ ငါကလူျဖစ္တယ္ေလ” …
မိုးႀကိဳးႏွင္႔ လွ်ပ္စီး
လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔သည္ မိုးေလးဖြဲဖြဲ႐ြာခ်ိန္တြင္ ဖ်ံမ်ား႐ွိသည့္ ေရကန္၌ သြားေရာက္ငါးမွ်ားခဲ႔သည္။ ေလလာ႐ြက္လႈပ္ပင္မ်ား ယိမ္းထိုး ေနေသာ ေတာအုပ္အနီးတြင္ မိုးခိုစဥ္ မိုးက အဆက္မျပတ္ ႐ြာသြန္းေနဆဲပင္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ရင္း ကားဆီသို႔အေျပးသြားခဲ႔သည္။ ကားတံခါးဖြင္႔စဥ္ လွ်ပ္စီးလက္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိုးခိုခဲ့သည့္အပင္ကို မိုးႀကိဳးပစ္ခ် လိုက္သည္။ သစ္႐ြက္မ်ား အစိတ္စိတ္အမႊာအမႊာ ကြဲျပဲၿပီး သစ္ပင္အေခါက္မီးေလာင္ကာ မီးခိုးေငြ႕ေလးမ်ား ထြက္လာ သည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္အရာရာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သြားသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုန္လႈပ္၍ အံ႔ၾသမွင္သက္စြာ ခံစားခဲ့ရသည္။
အိုင္ဒါဟို ေတာင္ၾကားတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လွ်ပ္စီးမ်ားႏွင္႔ မိုးႀကိဳးမ်ားက ၿခိမ္႔ၿခိမ္႔ညံ ေနပါသည္။ အႏၲရာယ္႐ွိေသာ္လည္း ထိုအရာကို ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္သည္။ ဗို႔အား ျပင္းသည္၊ သက္ေရာက္မႈျပင္းထန္သည္။ တုန္လႈပ္အံ႔ဩစရာေကာင္းသည္။ ကမာၻႀကီးႏွင္႔တကြ အရာအားလံုး တုန္လႈပ္သြားရသည္။ ၿပီးမွ အားလံုးၿငိမ္သက္သြားသည္။
အဓိကအားျဖင္႔ မိုးႀကိဳးႏွင္႔လွ်ပ္စီးကို ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္ရျခင္းမွာ ၎တို႔သည္ …
အခ်ည္းႏွီး မဟုတ္ပါ
ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔သိကၽြမ္းေသာ ေငြေၾကးဆိုင္ရာ အၾကံေပးသူက ေငြေၾကးရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံျခင္း ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ‘‘အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင္႔ထားသလို အဆိုးဆံုးအတြက္လည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားဖို႔ပါ’’ ဟု ေဖာ္ျပခဲ႔သည္။ ဘ၀အသက္တာ၌ မိမိခ်မွတ္ခဲ႔ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တိုင္းလိုလို၏ ရလဒ္မ်ားမွာ ေသခ်ာေရရာမႈမရွိပါ။ ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ အဆံုးသတ္တြင္ အခ်ည္းႏွီးသက္သက္ မဟုတ္ေၾကာင္း သိႏိုင္သည့္ လမ္းတစ္လမ္းရွိသည္။ ထိုလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔
ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္သည္။ စာရိတၱပ်က္ျပားေနေသာၿမိဳ႕အျဖစ္ နာမည္ႀကီးသည့္ ေကာရိႏသဳၿမိဳ႕တြင္ ယံုၾကည္သူမ်ားႏွင္႔ တမန္ေတာ္ႀကီး ႐ွင္ေပါလု တစ္ႏွစ္နီးပါး ေနခဲ႔သည္။ ထိုၿမိဳ႕မွ သူထြက္ခြာ ၿပီးေနာက္ စာေရးကာ ခြန္အားေပးခဲ့သည္။ စာ၌ ခရစ္ေတာ္ အတြက္ ၎တို႔၏သက္ေသသည္ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္သည္ဟု မေတြးရန္၊ စိတ္မပ်က္ အားမေလ်ာ့ရန္ တိုက္တြန္းခြန္အား ေပးခဲ႔သည္။ သခင္ျပန္လာမည့္ေနရက္ ေရာက္လာမည့္ အေၾကာင္းႏွင္႔ ေသျခင္းသည္ ေအာင္ျခင္း၌ ႏွစ္ျမႇဳပ္မည့္ အေၾကာင္း အခိုင္အမာ ေဖာ္ျပသည္…
ဘာမွ မလို
ခရီးေဆာင္အိတ္မပါဘဲ ခရီးသြားရန္ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါ။ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ား၊ လဲစရာ အ၀တ္အစားမ်ား၊ ပိုက္ဆံ (သို႔) အေႂကြးႏွင့္ေစ်း၀ယ္ႏိုင္သည့္ ခရက္ဒစ္ကတ္မ်ား မပါ၊ မိုက္မဲၿပီး ထိတ္လန္႔စရာ မဟုတ္ေပဘူးလား။
သို႔ေသာ္ တပည့္ေတာ္ ၁၂ ပါးအား ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေဟာေျပာရန္ႏွင္႔ အနာၿငိမ္းေစရန္ သခင္ေယ႐ႈ ေစလႊတ္ခဲ႔စဥ္က အထက္ပါ အတိုင္း မိန္႔ၾကားခဲ့သည္။ သခင္ေယ႐ႈက “သင္တုိ႔သည္ ေတာင္ေ၀းတစ္ခုမွတစ္ပါး လမ္းခရီးဖို႔ အဘယ္အရာကိုမွ် မယူၾကႏွင္႔။ လြယ္အိတ္ႏွင္႔ မုန္႔မွစ၍ ခါးပန္း၌ ေၾကးေငြကို မယူၾကႏွင္႔။ ေျခနင္းကို စီးၾကေလာ႔။ အက်ႌ ႏွစ္ထပ္ မဝတ္ ၾကႏွင္႔” ဟု မွာထားေတာ္မူ၏ (မာကု ၆း၈-၉)။
သို႔ေသာ္ျငားလည္း သူျပန္တက္ႂကြၿပီးေနာက္တြင္ တပည့္ေတာ္မ်ား လုပ္ေဆာင္ရမည့္အမႈအရာမ်ားအတြက္ သခင္ျပင္ဆင္ရာ၌ ၎တို႔အား
“ယခုမူကား ေငြအိတ္႐ွိေသာသူသည္ ယူေစ။ လြယ္အိတ္႐ွိေသာသူသည္ ယူေစ။ ဓားမ႐ွိေသာသူသည္ အ၀တ္ကို…
အႂကြင္းမဲ့ အပ္ႏွံလိုက္
ေကာလိပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္(စ္)စကက္ေဘာ ကစားခဲ့စဥ္က ကစားပြဲရာသီတိုင္းတြင္ အားကစား႐ံုထဲ၀င္တိုင္း နည္းျပဘာခိုင္းခိုင္းလုပ္မည္ဆိုသည့္စိတ္ကို ႏွစ္၍ ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ခ်ခဲ႔သည္။
‘‘နည္းျပႀကီးေရ၊ … ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာ၊ ကၽြန္ေတာ္ဂိုးသြင္းခ်င္ေနၿပီ၊ ေဘာလံုး ပုတ္ခ်င္ေနၿပီ၊ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကြင္းပတ္မေျပးခိုင္းပါနဲ႔၊ ခံစစ္ႏွင္႔ေခၽြးထြက္မည့္ အလုပ္မလုပ္ခိုင္းပါနဲ႔’’ ဟု ေျပာမိ ခဲ႔လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္႔အသင္းအတြက္ အက်ိဳးမျဖစ္ေစႏိုင္ပါ။
ေအာင္ျမင္သည့္ ကစားသမားတိုင္းသည္ အသင္း အတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနေသာ နည္းျပႀကီး ေျပာသမွ်ကို လိုက္နာ၍ သူ႔ကိုယံုၾကည္ရမည္ ျဖစ္သည္။
ခရစ္ေတာ္အားျဖင္႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ဘုရားသခင္၏
အသက္႐ွင္ေသာယဇ္ေကာင္မ်ားျဖစ္သည္ (ေရာ ၁၂း၁)။
ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ကယ္တင္႐ွင္ႏွင့္ သခင္ဘုရားအား ‘‘ကိုယ္ေတာ္႔ကို ယံုတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ လုပ္ေစလိုတဲ့ ဘယ္အရာကိုမဆို လိုလိုခ်င္ခ်င္ လုပ္ေဆာင္ပါမယ္’’ ဟု ေျပာလွ်င္၊ ကိုယ္ေတာ္ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ေသာအရာမ်ား၌သာ အာ႐ံုစိုက္ေအာင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏စိတ္ႏွလံုးကို…
ဇီဝအသက္
ႏွင္းမ်ားက်ၿပီးေအးခ်မ္းလွသည္ မနက္ခင္းေလးတစ္ေန႔၌ ကၽြန္မႏွင္႔ ကၽြန္မသမီးေလး ေက်ာင္းသို႔သြားရင္း ကၽြန္မတို႔ မႈတ္ထုတ္လိုက္သည့္ေလက အခိုးေငြ႕ေလးမ်ား ျဖစ္သြားသည္ကို ၾကည့္ကာ ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ႔ၾကသည္။ ကၽြန္မတို႔ မႈတ္ထုတ္လိုက္သည့္ ေရေငြ႕ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုၾကည့္ၿပီး သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာခဲ႔ၾကသည္။ သမီးေလးႏွင္႔ အတူ႐ွိရသည့္အခ်ိန္၊ အသက္႐ွင္ခြင့္ရသည့္ အခ်ိန္ေလးက ကၽြန္မအတြက္ ဆုလာဘ္ျဖစ္သည္။
ေလ႐ႉထုတ္ျခင္းကို မ်ားေသာအားျဖင္႔ မျမင္ႏိုင္ ေသာ္လည္း ေလေအးထဲ၌ ျမင္ရျခင္းက ႐ႉသြင္း႐ႉထုတ္ ေသာေလႏွင္႔ အသက္၏အရင္းအျမစ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ဖန္ဆင္း႐ွင္ ဘုရားသခင္ကို ေအာက္ေမ႔ဆင္ျခင္မိေစသည္။ “ ထာဝရဘုရားသည္ ေျမမႈန္႔ျဖင္႔ လူကိုဖန္ဆင္း၍ သူ၏ ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ဇီဝအသက္ကို မႈတ္ေတာ္မူလွ်င္ လူသည္ အသက္႐ွင္ေသာသတၱဝါ ျဖစ္ေလ၏”(က ၂း၇)။ အလံုးစံုေသာ အရာခပ္သိမ္းတို႔သည္ အထံေတာ္မွလာသည္။ အမွတ္မထင္ ဘာမွမစဥ္းစားဘဲ ကၽြန္မတုိ႔ ႐ႉသြင္းလိုက္သည့္ ေလမ်ားပင္လွ်င္ အထံေတာ္မွ ျဖစ္ပါ၏။
မ်က္ေမွာက္ေခတ္၏ ဘ၀ကိုအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေစသည့္ နည္းပညာမ်ား၏ ေက်းဇူးျဖင့္…
ေဝမွ်စရာ ရတနာေလးတစ္ခု
၁၉၇၄ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ တ႐ုတ္လယ္သမားမ်ားသည္ ေရတြင္းေဖာ္ရန္ ေျမႀကီးကို တူးရင္း အလြန္အံ႔ဖြယ္ေကာင္းေသာအရာကို ေတြ႕႐ွိခဲ႔သည္။ ၎မွာတ႐ုတ္ျပည္ အလယ္ပိုင္းေဒသ၏ ေျခာက္ေသြ႕သည့္ ေျမသားေအာက္တြင္ ႏွစ္ျမႇဳပ္ေနသည့္ တဲရာကိုတာ စစ္တပ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ သက္တမ္းတြက္ခ်က္မႈအရ ဘီစီ ၃ ရာစု ခန္႔္က ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ တစ္မူထူးသည့္ ေတြ႕႐ွိမႈတြင္ ေျခလ်င္ စစ္သားအေယာက္ ၈၀၀၀၊ ျမင္းသည္ေတာ္ ၁၅၀ ႏွင္႔ စစ္ျမင္းရထား ၁၃၀ ကို ဆြဲေနေသာ ျမင္းေပါင္း အေကာင္ေရ ၅၂၀ တို႔ပါဝင္သည္။ တဲရာကိုတာ စစ္တပ္သည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ေပၚျပဴလာအျဖစ္ဆံုး ကမာၻလွည့္ခရီးသြား ေဒသမ်ားအနက္ တစ္ခုျဖစ္လာၿပီး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ခရီးသြား ၁ သန္းေက်ာ္ကိုလည္း ဆြဲေဆာင္ေနသည္။ ထိုအံ႔ဖြယ္ေကာင္းသည့္ ရတနာသည္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နစ္ျမႇဳပ္ေနခဲ႔ၿပီး ယခုတြင္ ကမာၻႀကီးသို႔ ေဖာ္ထုတ္ေဝမွ်ႏိုင္ခြင္႔ ရခဲ႔ပါၿပီ။
တမန္ေတာ္…
ၾကာျမင့္စြာ လႊမ္းမိုးေသာ အရိပ္မ်ား
လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္မ်ားစြာက ကၽြန္ေတာ္တို္႔ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ေယာ႔႐ိႈင္းရယ္ ေက်းလက္ေဒသတြင္ ႐ိုး႐ိုးအိပ္ယာႏွင္႔ မနက္စာေကၽြးေသာ တည္းခိုခန္းေလး၌ တည္းခိုခဲ႔ဖူးသည္။ ထိုေနရာ၌ တစ္ခါမွ် မေတြ႕ခဲ႔ဘူးသည့္ ၿဗိတိန္လူမ်ိဳး အျခားစံုတဲြ ၄ တြဲလည္း တည္းခိုေနသည္။ ညေနစာစားၿပီးေနာက္ ဧည့္ခန္း၌ ထိုင္လ်က္ ေကာ္ဖီေသာက္ ေနခ်ိန္တြင္ “ဘာအလုပ္လုပ္ၾကသလဲ” ဟုေမးရင္း စကားလက္ဆံုက်ခဲ႔ ၾကသည္။ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်ီကာဂို ၌ ႐ွိသည့္ မူးဒီက်မ္းစာေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ အေစခံေနရာ၊ ထိုေက်ာင္းႏွင္႔ စတင္တည္ေထာင္သူ ဆရာႀကီး ဒီအယ္လ္ မူးဒီကို သူတုိ႔ မသိေလာက္ဟု ထင္ခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းနာမည္ကို ေခၚလိုက္ေသာအခါ သူတို႔၏ တံု႔ျပန္မႈက အံ႔အားသင္႔စရာပါ။ “ေၾသာ္ … မူးဒီနဲ႔စန္ခီ၊ … အဲဒီ ဆရာႀကီး မူးဒီလား”၊ အျခားတစ္ေယာက္က “ငါတုိ႔မိသားစုက ဆရာ စန္ခီ…
ဘဝကို ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိျခင္း
အေဖ့ စကားလံုးမ်ားက ရာဗီ႔ ရင္ကို နာက်င္စြာ ထိုးႏွက္သည္။ “မင္းဟာ တကယ္႔ကို အ႐ႈံးသမားပဲ။ မိသားစုကိုလည္း အ႐ွက္ရေစတဲ႔သူပဲ” စြမ္းရည္ထူးခၽြန္သည့္ သူ႔ေမြးခ်င္း ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ ရာဗီ သည္ ဂုဏ္ယူစရာမရွိသူအျဖစ္ ႐ႈျမင္ခံရသည္။ သူသည္ အားကစားတြင္ ႀကိဳးစားခဲ႔ၿပီး ထူးခၽြန္ပါေသာ္လည္း သူ႔ကိုယ္ကို အ႐ံႈးသမားအျဖစ္သာ ခံစားရဆဲျဖစ္သည္။ “ငါဘာျဖစ္လာမွာလဲ။ ငါ တကယ္ပဲ လံုးဝကို အ႐ံႈးသမား ျဖစ္ေနသလား။ မနာက်င္ မခံစားရဘဲ အဲဒီဘဝကေန ႐ုန္းထြက္ႏိုင္မလား”ဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေမးခြန္း ထုတ္မိသည္။ ဤအေတြးမ်ားက သူ႔ကို ေျခာက္လွန္႔ေနခဲ႔ ေသာ္လည္း သူဘယ္သူ႔ကိုမွ ရင္ဖြင္႔မေျပာခဲ႔ပါ။ ထိုသို႔ ရင္ဖြင့္သည့္အေလ့အထလည္း မရွိပါ။ “ကိုယ္႔ရဲ႕ အတြင္းစိတ္က နာက်င္မႈကို စိတ္ထဲမွာပဲထား၊ ၿပိဳလဲေနတဲ႔ ကိုယ္႔ဘဝကို ကိုယ္႔ဘာသာကုိယ္ပဲ ေတာင္႔ခံထား” ဟု သြန္သင္ခံခဲ႔ရျခင္းေၾကာင့္လည္း ပါသည္။
သို႔ႏွင့္…
ေကာင္းခ်ီးခ်ိဳင့္၀ွမ္း
ျပင္သစ္ပန္းခ်ီဆရာ ဟန္နရီ မတ္တစ္စီ က သူ႔ဘ၀ေႏွာင္းပိုင္းမွ သူ႔လက္ရာမ်ားသည္ သူ႔ဘဝကို အေကာင္းဆံုးေဖာ္က်ဴးသည္ဟု သူခံစားမိသည္။ သူ႔ဘ၀ေႏွာင္းပိုင္းအခ်ိန္ မ်ား၌ သူသည္ ပန္းခ်ီဆြဲျခင္းထက္ စတိုင္သစ္ျဖင့္ ႀကီးမားေသာစာ႐ြက္ေပၚတြင္ ေရာင္စံု ပံုမ်ားပါသည့္ တစ္မူထူးျခား ဆန္းသစ္ေသာ႐ုပ္ပံုမ်ားကို ဖန္တီးခဲ႔ၿပီး သူ႔အခန္းကို ထိုထင္ရွား ေတာက္ပေသာပံုရိပ္မ်ားႏွင္႔ အလွဆင္ခဲ႔သည္။ သူသည္ ကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနရၿပီဟု ဆရာဝန္မွ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ ခုတင္ေပၚ၌သာေနရျခင္းေၾကာင္႔ ဤအရာက သူ႔အတြက္ အေရးပါခဲ့သည္။
ဖ်ားနာျခင္း၊ အလုပ္ျပဳတ္ျခင္း၊ ရင္နာစရာမ်ားႏွင္႔ ၾကံဳေတြ႕ခံစားရျခင္းသည္ “ခ်ဳိင္႔ဝွမ္းထဲ ေရာက္ေနျခင္း” ကို
ပံုေဆာင္ၿပီး ေၾကာက္ရြံ႕စိုးစိတ္ေသာကမ်ား လႊမ္းမိုးေန သည္။ က်ဴးေက်ာ္စစ္တပ္ ခ်ဥ္းကပ္လာေနၿပီဟု ယုဒလူတို႔ ၾကားရစဥ္က ဤကဲ႔သို႔ပင္ ခံစားခဲ႔ၾကရသည္ (၆ ရာ ၂၀း၂-၃)။ ယုဒ႐ွင္ဘုရင္ ေယာရွဖတ္က “ကၽြႏု္ပ္တို႔အေပၚမွာ ထားေဘး၊ ဒဏ္ခတ္ျခင္းေဘး၊…